ธมฺมปทปาลิ

ผู้ชนะย่อมก่อเวร ผู้แพ้ย่อมนอนเป็นทุกข์ ผู้ละความชนะและความแพ้ได้แล้ว จึงนอนเป็นสุข

เหมือนภมรที่ดูดเอาแต่น้ำหวานจากดอกไม้แล้วบินไป โดยไม่ทำให้สีและกลิ่นของดอกไม้ช้ำ นักปราชญ์ก็พึงเที่ยวไปในหมู่บ้านอย่างนั้น

จิตนี้ดิ้นรน กวัดแกว่ง รักษายาก ห้ามยาก ผู้มีปัญญาย่อมทำให้ตรงได้ เหมือนช่างศรดัดลูกศรให้ตรง

ธรรมทั้งหลายมีใจเป็นหัวหน้า มีใจเป็นใหญ่ สำเร็จแล้วด้วยใจ ถ้าคนพูดหรือทำด้วยใจที่ผ่องใส ความสุขย่อมตามเขาไปเหมือนเงาที่ไม่พรากจากตัว