วิมุตติปฏิปทา

เมื่อจิตหนีไปคิดเรื่องอื่น อย่าเพิ่งถือว่าล้มเหลว การที่เรารู้ว่าจิตหนีไป คือตัวสติที่กำลังทำงาน ขณะที่รู้นั้นเองคือผลของการฝึก ไม่ใช่ช่วงพักระหว่างการฝึก

สิ่งที่วัดความก้าวหน้าได้จริง ไม่ใช่ความสงบขณะนั่ง แต่คือระยะเวลาที่เรากลับมารู้ตัวได้หลังจากโกรธ ถ้าเมื่อก่อนใช้เวลาสามวัน แล้ววันนี้ใช้เวลาสามนาที นั่นคือความก้าวหน้า

ผู้ปฏิบัติใหม่มักถามว่าต้องนั่งนานเท่าไร คำตอบคือ นานพอที่จะเห็นว่าจิตเปลี่ยนไปหลายครั้งในหนึ่งครั้งที่นั่ง เมื่อเห็นแล้วสิบนาทีก็มีค่ามากกว่าหนึ่งชั่วโมงที่นั่งอย่างเหม่อลอย

ลมหายใจเป็นสิ่งเดียวในร่างกายที่ทำงานได้ทั้งโดยอัตโนมัติและโดยตั้งใจ จึงเป็นสะพานที่ดีที่สุดระหว่างกายกับใจ เราไม่ต้องทำให้ลมยาวขึ้นหรือสั้นลง เพียงรู้ว่าตอนนี้มันยาวหรือสั้นก็พอ