๔. นสันติสูตร

[102] Ekaṃ samayaṃ bhagavā sāvatthiyaṃ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme . atha kho sambahulā satullapakāyikā devatāyo abhikkantāya rattiyā abhikkantavaṇṇā kevalakappaṃ jetavanaṃ obhāsetvā yena bhagavā tenupasaṅkamiṃsu upasaṅkamitvā bhagavantaṃ abhivādetvā ekamantaṃ aṭṭhaṃsu.

[103] Ekamantaṃ ṭhitā kho ekā devatā bhagavato santike imaṃ gāthaṃ abhāsi na santi kāmā manujesu niccā santīdha kamanīyāni yesu baddho yesu pamatto apunāgamanaṃ anāgantvā puriso maccudheyyāti. Chandajaṃ aghaṃ chandajaṃ dukkhaṃ chandavinayā aghavinayo aghavinayā dukkhavinayoti. Na te kāmā yāni citrāni loke Saṅkapparāgo purisassa kāmo tiṭṭhanti citrāni tatheva loke athettha dhīrā vinayanti chandaṃ. Kodhaṃ jahe vippajaheyya mānaṃ saññojanaṃ sabbamatikkameyya taṃ nāmarūpasmimasajjamānaṃ akiñcanaṃ nānupatanti dukkhā. Pahāsi saṅkhaṃ na vimānamāgā acchejji taṇhaṃ idha nāmarūpe taṃ chinnaganthaṃ anighaṃ nirāsaṃ pariyesamānā nājjhagamuṃ devā manussā idha vā huraṃ vā saggesu vā sabbanivesanesūti.

[104] Tañce hi nāddakkhuṃ tathā vimuttaṃ [iccāyasmā mogharājā] devā manussā idha vā huraṃ vā naruttamaṃ atthacaraṃ narānaṃ ye taṃ namassanti pasaṃsiyā teti.

[105] Pasaṃsiyā tepi bhavanti bhikkhu [mogharājāti bhagavā] ye taṃ namassanti tathā vimuttaṃ Aññāya dhammaṃ vicikicchaṃ pahāya saṅgātitā tepi bhavanti bhikkhūti.

เล่มที่ ๑๕ สังยุตตนิกาย สคาถวรรค๓๙

ที่มาและฉบับอื่นของ “๔. นสันติสูตร”