อนุรุทธสูตร ที่ ๒
[570] 131 Athakho āyasmā anuruddho yenāyasmā sārīputto tenupasaṅkami upasaṅkamitvā āyasmatā sārīputtena saddhiṃ sammodi sammodanīyaṃ kathaṃ sārāṇīyaṃ vītisāretvā ekamantaṃ nisīdi ekamantaṃ nisinno kho āyasmā anuruddho āyasmantaṃ sārīputtaṃ etadavoca idhāhaṃ āvuso sārīputta dibbena cakkhunā visuddhena atikkantamānusakena sahassaṃ lokaṃ olokemi āraddhaṃ kho pana me viriyaṃ asallīnaṃ upaṭṭhitā sati appamuṭṭhā passaddho kāyo asāraddho samāhitaṃ cittaṃ ekaggaṃ atha ca pana me nānupādāya āsavehi cittaṃ vimuccatīti. {570.1} Yaṃ kho te āvuso anuruddha evaṃ hoti ahaṃ dibbena cakkhunā visuddhena atikkantamānusakena sahassaṃ lokaṃ olokemīti idante mānasmiṃ yampi te āvuso anuruddha evaṃ hoti āraddhaṃ kho pana me viriyaṃ asallīnaṃ upaṭṭhitā sati appamuṭṭhā passaddho kāyo asāraddho samāhitaṃ cittaṃ ekagganti idante uddhaccasmiṃ yampi te āvuso anuruddha evaṃ hoti atha ca pana me nānupādāya āsavehi cittaṃ vimuccatīti idante kukkuccasmiṃ sādhu vata āyasmā anuruddho ime tayo dhamme pahāya ime tayo dhamme amanasikaritvā amatāya dhātuyā cittaṃ upasaṃharatūti.