[๑๓๓๗] เสฺนหสงฺคนฺถิตา ๔ คนฺถา เสนฺติ มโนมยา ปุถู เต ภุสํ อุปตาเปนฺติ ตสฺมา เสฺนหํ น โรจเย ฯ

[๑๓๓๘] เอตสฺมึ เต สุลปิเต ปฏิรูเป สุภาสิเต วรํ พฺราหฺมณ เต ทมฺมิ ยงฺกิญฺจิ มนสิจฺฉสิ ฯ

[๑๓๓๙] วรญฺเจ เม อโท สกฺก สพฺพภูตานมิสฺสร อรญฺเญ เม วิหรโต นิจฺจํ เอกวิหาริโน อาพาธา น ๕ อุปฺปชฺเชยฺยุํ อนฺตรายกรา ภุสา ฯ

[๑๓๔๐] เอตสฺมึ เต สุลปิเต ปฏิรูเป สุภาสิเต วรํ พฺราหฺมณ เต ทมฺมิ ยงฺกิญฺจิ มนสิจฺฉสิ ฯ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๕๔๑

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. กัณหชาดก”