[1530] Yā sā ratī uttamā kāmabhoginaṃ yaṃhetu sattā visamaṃ caranti mā taṃ ratiṃ jīyi tuvaṃ sucimhi te dadāmi te rūpiyakaṃsapūraṃ.

[1531] Nāriṃ naro nijjhapayaṃ dhanena ukkaṃsatī yattha karoti channaṃ vipaccanīko tava devadhammo paccakkhato thokatarena esi.

[1532] Āyu ca vaṇṇo ca manussaloke nihiyyati manujānaṃ sugatte teneva vaṇṇena dhanaṃpi tuyhaṃ nihiyyati jiṇṇatarāsi ajja. Evaṃ me pekkhamānassa rājaputti yasassini hāyate vata te vaṇṇo ahorattānamaccaye imināva tvaṃ vayasā rājaputti sumedhase brahmacariyaṃ careyyāsi bhiyyo vaṇṇavatī siyā.

[1533] Devā na jīranti yathā manussā gattesu tesaṃ valiyo na honti pucchāmi taṃ yakkha mahānubhāvaṃ kathannu devāna sarīradeho.

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๖๐๘

ที่มาและฉบับอื่นของ “๔. อุทยชาดก”