[2049] Tadeva hi etarahi ca mayhaṃ manopadoso na mamatthi koci putto ca te vedamadena matto atthaṃ na jānāti adhicca vede.

[2050] Addhā have bhikkhu muhuttakena sammuyhateva purisassa saññā ekāparādhaṃ khama bhūripañña na paṇḍitā kodhabalā bhavanti.

[2051] Idañca mayhaṃ uttiṭṭhapiṇḍaṃ tava maṇḍabyo bhuñjatu appapañño yakkhā ca te puttaṃ na viheṭhayeyyuṃ Putto ca te hessati so arogo.

[2052] Maṇḍabya bālosi parittapañño yo puññakhettānamakovidosi mahakkasāvesu dadāsi dānaṃ kiliṭṭhakammesu asaññatesu. Jaṭā ca kesā ajinā nivatthā jarūdapānaṃva mukhaṃ paruḷhaṃ pajaṃ imaṃ passatha dummarūpaṃ na jaṭājinaṃ tāyate appapaññaṃ. Yesaṃ rāgo ca doso ca avijjā ca virājitā khīṇāsavā arahanto tesu dinnaṃ mahapphalanti.

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๗๕๓

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑. มาตังคชาดก”