[2414] Tathā maṃ saccaṃ pāletu pālayissati ce mamaṃ yathāhaṃ nābhijānāmi aññaṃ piyataraṃ tayā etena saccavajjena byādhi te vūpasammatu.

[2415] Ye kuñjarā sattasatā uḷārā rakkhanti rattindivamuyyutāvudhā dhanuggahānañca satāni soḷasa kathaṃvidhe passasi bhadde sattavo.

[2416] Alaṅkatāyo padumuttarattacā virāgitā passati haṃsagaggarā tāsaṃ suṇitvā mitagītavāditaṃ nadāni me tāta tathā yathā pure. Suvaṇṇasaṅkaccadharā suviggahā alaṅkatā mānusiyaccharūpamā senopiyā tāta aninditaṅgiyo khattiyakaññā paṭilobhayanti naṃ. Sace ahaṃ tāta tathā yathā pure patiṃ tamuñchāya punā vane bhare sammānaye maṃ na ca maṃ vimānaye itopi me tāta tato varaṃ siyā. Yamannapāne vipulasmi ohite nārī vimaṭṭhābharaṇā alaṅkatā sabbaṅgupetā patino ca appiyā avajjha tassā maraṇaṃ tato varaṃ. Api ce daliddā kapaṇā anāḷiyā kaṭādutiyā patino ca sā piyā sabbaṅgupetāyapi appiyāya Ayameva seyyo kapaṇāpi yā piyā.

[2417] Sudullabhitthī purisassa yā hitā bhattitthiyā dullabho yo hito ca hitā ca te sīlavatī [2]- bhariyā janinda dhammaṃ cara sambulāya.

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๘๕๑

ที่มาและฉบับอื่นของ “๙. สัมพุลาชาดก”