ข้ามไปยังเนื้อหา
ธรรมคลัง
หน้าแรกหนังสือบทสวดพระไตรปิฎกชาดกหมวดธรรม
ENเข้าสู่ระบบสมัครสมาชิก
ธรรมคลัง

แหล่งรวมหนังสือ พระสูตร บทสวด และพระไตรปิฎก เพื่อการเรียนรู้ ฝึกฝน และการใช้ชีวิตอย่างมีสติในทุกวัน

เมนูหลัก

  • หน้าแรก
  • หนังสือ
  • บทสวด
  • พระไตรปิฎก
  • ชาดก
  • หมวดธรรม
  • ค้นหา

เกี่ยวกับเรา

  • เกี่ยวกับโครงการ
  • แหล่งที่มาของเนื้อหา
  • ร่วมสนับสนุน

บริการช่วยเหลือ

  • ที่เก็บไว้
  • สำรวจคลังธรรมะ
  • ฟังธรรม
  • API สำหรับนักพัฒนา
“
“สพฺพทานํ ธมฺมทานํ ชินาติ”การให้ธรรมเป็นทานย่อมชำนะการให้ทั้งปวง
ธรรมบท ๓๕๔

© ๒๕๖๙ ธรรมคลัง สงวนลิขสิทธิ์

  1. หน้าแรก
  2. /
  3. สำรวจ
  4. /
  5. ชาดก
  6. /
  7. โลสกชาดก
ชาดกที่ ๔๑ · เอกกนิบาตชาดก · อัตถกามวรรค

โลสกชาดก

ว่าด้วยคนที่ต้องเศร้าโศก

เล่มที่ ๒๗ · ข้อ ๔๑ · บรรทัด ๒๗๕ · ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑

ภาพวาดฉากหนึ่งจากโลสกชาดก

อรรถกถาชาดก · ตอนที่ ๒ จาก ๓

เรื่องเล่า

พระเถระถามว่า เออก็เจ้าจักบวชไหมละ ? เขาตอบว่า ท่านขอรับ กระผมอยากบวชนัก แต่คนกำพร้าอย่างกระผมใครจักบวชให้. พระเถระกล่าวว่า เราจักบวชให้. เขากล่าวว่า สาธุ ท่านขอรับ โปรดอนุเคราะห์ให้กระผมบวชเถิด. พระเถระจึงให้ของเคี้ยว ของบริโภคแก่เขาแล้วพาไปวิหาร อาบน้ำให้เอง ให้บรรพชา จนอายุครบจึงให้อุปสมบท ในตอนแก่ท่านมีชื่อว่า "โลสกติสสเถระ" เป็นพระไม่มีบุญ มีลาภน้อย. เล่ากันว่า แม้ในคราวอสทิสทาน ท่านก็ไม่เคยได้ฉันเต็มท้อง ได้ขบฉันเพียงพอจะสืบต่อชีวิตไปได้เท่านั้น เพราะเมื่อใครใส่บาตรท่านเพียงข้าวต้มกระบวยเดียว บาตรก็ปรากฏเหมือนเต็มเสมอขอบแล้ว เมื่อเป็นเช่นนั้น คนทั้งหลายก็สำคัญว่า บาตรของภิกษุรูปนี้เต็มแล้ว เลยถวายองค์หลัง ๆ. บางอาจารย์กล่าวว่า ในเวลาถวายยาคูในบาตรของท่าน ข้าวยาคูในภาชนะของคนทั้งหลาย ก็หายไป ดังนี้ก็มี. แม้ในปัจจัยอื่นมีของควรเคี้ยวเป็นต้น ก็มีนัยนี้เหมือนกัน. โดยสมัยต่อมาท่านเจริญวิปัสสนาแม้จะดำรงในพระอรหัต อันเป็นผลชั้นยอด ก็ยังคงมีลาภน้อย. ครั้นเมื่ออายุสังขารของท่านล่วงโรยทรุดโทรมลงโดยลำดับ ก็ถึงวันเป็นที่ปรินิพพาน. ท่านพระธรรมเสนาบดี คำนึงอยู่ ก็รู้ถึงการปรินิพพานของท่าน จึงดำริว่า วันนี้พระโลสกติสสเถระ นี้จักปรินิพพานในวันนี้ เราควรให้อาหารแก่เธอจนพอ ดังนี้แล้ว พาท่านเข้าไปเมืองสาวัตถี เพื่อบิณฑบาต เพราะพาท่านไปด้วย พระเถระเลยไม่ได้แม้เพียงการยกมือไหว้ ในเมืองสาวัตถีอันมีคนมากมาย. พระเถระจึงกล่าวว่า อาวุโส เธอจงไปนั่งคอยอยู่ที่โรงฉันเถิดดังนี้แล้วส่งท่านกลับ. พอพระเถระมาจากที่นั้นเท่านั้น พวกมนุษย์ก็พูดกันว่า พระผู้เป็นเจ้ามาแล้ว นิมนต์ให้นั่งเหนืออาสนะ ให้ฉันภัตตาหาร. พระเถระก็ส่งอาหารที่ได้แล้วนั้นไป โดยกล่าวกับคนเหล่านั้นว่า พวกเธอจงให้ภัตรนี้แก่พระโลสกติสสเถระ คนที่รับภัตรนั้นไป ก็ลืมพระโลสกติสสเถระ พากันกินเสียเรียบ. จนเวลาที่พระเถระเดินไปถึงวิหาร พระโลสกติสสเถระ ก็ไปนมัสการพระเถระ พระเถระหันกลับมายืนถามว่า อาวุโส คุณได้อาหารแล้วหรือ ? ท่านตอบว่า ไม่ได้ดอกครับ. พระเถระถึงความสลดใจดูเวลา กาลยังไม่ล่วงเลย. พระเถระจึงกล่าวว่า ช่างเถิดผู้มีอายุ คุณจงนั่งอยู่ที่เดิมนั่นแหละ ครั้นให้พระโลสกติสสเถระนั่งรอในโรงฉันแล้ว ก็ไปสู่พระราชวังของพระเจ้าโกศล พระราชารับสั่งให้รับบาตรของพระเถระ ทรงกำหนดว่า มิใช่กาลแห่งภัตร จึงรับสั่งให้ถวายของหวาน ๔ อย่าง จนเต็มบาตร. พระเถระรับบาตรกลับไปถึง จึงเรียกพระโลสกติสสเถระว่ามาเถิด ผู้มีอายุ ติสสะ ฉันของหวาน ๔ อย่างนี้เถิด แล้วถือบาตรยืนอยู่. ท่านพระโลสกติสสเถระยำเกรงพระเถระจะไม่ฉัน. ลำดับนั้น พระเถระกล่าวกะท่านว่า มาเถิดน่า ท่านผู้มีอายุติสสะ ผมจะยืนถือบาตรไว้ คุณจงนั่งฉัน ถ้าผมปล่อยบาตรจากมือ บาตรต้องไม่มีอะไร. ลำดับนั้น ท่านพระโลสกติสสเถระ เมื่อพระธรรมเสนาบดีผู้เป็นอรรคสาวกยืนถือบาตรไว้ให้ จึงนั่งฉันของหวาน๔ อย่าง. ของหวาน ๔ อย่างนั้น ไม่ถึงความหมดสิ้น ด้วยกำลังแห่งฤทธิ์ของพระเถระ พระโลสกติสสเถระ ฉันจนเต็มความต้องการ ในเวลานั้น ในวันนั้นเอง ท่านก็ปรินิพพานด้วยอนุปาทิเสสนิพพานธาตุ. พระสัมมาสัมพุทธเจ้าประทับในสำนักของท่าน ทรงรับสั่งให้กระทำการปลงสรีระ เก็บเอาธาตุทั้งหลายก่อพระเจดีย์ บรรจุไว้. ในเวลานั้น ภิกษุทั้งหลาย ประชุมกันในธรรมสภา นั่งสนทนากันว่า ผู้มีอายุทั้งหลาย น่าอัศจรรย์จริง ท่านพระโลสกติสสเถระ มีบุญน้อย มีลาภน้อย อันผู้มีบุญน้อย มีลาภน้อยเห็นปานดังนี้ บรรลุอริยธรรมได้อย่างไร. พระบรมศาสดาเสด็จไปธรรมสภา มีพระดำรัสถามว่า ภิกษุทั้งหลาย เมื่อกี้พวกเธอประชุมกันด้วยเรื่องอะไรเล่า ? เมื่อภิกษุเหล่านั้นกราบทูลให้ทรงทราบแล้ว จึงตรัสว่า ภิกษุทั้งหลาย โลสกติสสะผู้นี้ ได้ประกอบกรรม คือความเป็นผู้มีลาภน้อย ละความเป็นผู้ได้อริยธรรมของตน ด้วยตนเอง เนื่องด้วยครั้งก่อนเธอกระทำอันตรายลาภของของผู้อื่น จึงเป็นผู้มีลาภน้อย เป็นผู้บรรลุอริยธรรมได้ด้วยผลที่บำเพ็ญวิปัสสนา คือ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ดังนี้แล้วทรงนำเอาเรื่องในอดีตมาสาธก ดังต่อไปนี้ :ในอดีตกาล ครั้งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงพระนามว่ากัสสปะ. ภิกษุรูปหนึ่ง อาศัยกุฎุมพีผู้หนึ่งอยู่ในอาวาสประจำหมู่บ้าน เป็นผู้เรียบร้อย มีศีล หมั่นบำเพ็ญวิปัสสนา. ครั้งนั้นมีพระขีณาสพองค์หนึ่งอยู่ในป่าหิมพานต์ ได้มาถึงบ้านที่อยู่ของกุฎุมพีผู้อุปัฏฐากภิกษุนั้นโดยลำดับ. กุฎุมพีเลื่อมใสในอิริยาบถของพระเถระ จึงรับบาตร นิมนต์เข้าสู่เรือน ให้ฉันภัตตาหารโดยเคารพ สดับพระธรรมกถาเล็กน้อย แล้วไหว้พระเถระ กล่าวว่า ข้าแต่พระคุณเจ้าผู้เจริญ นิมนต์พระคุณเจ้าไปสู่วิหารใกล้บ้านของกระผมก่อนเถิด ต่อเวลาเย็น พวกกระผมจึงจะไปเยี่ยมพระเถระจึงไปสู่วิหาร นมัสการพระเถระเจ้าอาวาส ทักถามกันแล้ว นั่ง ณ ที่สมควร. ท่านเจ้าอาวาสก็ทำปฏิสันถารกับท่านแล้วถามว่า มีอายุ คุณได้รับภัตตาหารแล้วหรือ ? ท่านตอบว่า ได้แล้วครับ. คุณได้ที่ไหนเล่า ? ได้ที่เรือนกุฎุมพีใกล้ ๆ วิหารนี้แหละ. ครั้นบอกอย่างนี้แล้วก็ถามถึงเสนาสนะของตน จัดแจงปัดกวาด เก็บบาตรจีวรไว้เรียบร้อย พลางก็นั่งระงับยับยั้งอยู่ด้วยความสุขในฌาน ด้วยความสุขในผลสมาบัติ. พอเวลาเย็น กุฎุมพีก็ให้คนถือเอาพวงดอกไม้ และน้ำมันเติมประทีปไปวิหาร นมัสการพระเถระเจ้าอาวาส แล้วถามว่า พระคุณเจ้าผู้เจริญ มีพระเถระอาคันตุกะมาพักรูปหนึ่งมิใช่หรือ ? ท่านตอบว่า จ้ะ มีมาพัก. คฤหบดีถามว่า เดี๋ยวนี้ท่านพักอยู่ที่ไหนขอรับ ? ตอบว่า ที่เสนาสนะโน้น. กุฎุมพีไปสู่สำนักของท่าน นั่ง ณ ที่สมควร ฟังธรรมกถาจนถึงค่ำ จึงบูชาพระเจดีย์ และต้นโพธิ์ จุดประทีปสว่างไสว แล้วนิมนต์ภิกษุทั้งสองให้รับบาตรในวันรุ่งขึ้น แล้วกลับไป. ฝ่ายพระเถระผู้เป็นเจ้าอาวาส คิดว่า กุฎุมพีนี้ ถูกพระอาคันตุกะ ยุให้แตกกับเราเสียแล้ว ถ้าเธอจักอยู่ในวิหารนี้ไซร้ ที่ไหนกุฎุมพีจะนับถือเรา เกิดความไม่พอใจในพระเถระ คิดว่า เราควรแสดงอาการ ไม่ให้เธอยู่ในวิหารนี้ ดังนี้แล้ว ในเวลาที่ท่านมาปรนนิบัติก็ไม่พูดด้วย. พระเถระขีณาสพ ทราบอัธยาศัยของภิกษุผู้เป็นเจ้าอาวาสแล้วคำนึงว่า พระเถระนี้ไม่ได้ทราบถึงการที่เรา ไม่มีความห่วงใยในตระกูล ในลาภ หรือในหมู่ แล้วกลับไปที่อยู่ของตน ยับยั้งอยู่ด้วยความสุขในฌาน และความสุขในผลสมาบัติ. ถึงวันรุ่งขึ้น ท่านเจ้าอาวาสก็ตีระฆังด้วยหลังเล็บ เคาะประตูด้วยเล็บ แล้วไปสู่เรือนของกุฎุมพี. กุฎุมพีรับบาตร นิมนต์ให้นั่งเหนืออาสนะที่ปูลาดไว้ แล้วถามว่า ข้าแต่ท่านผู้เจริญ พระอาคันตุกะเถระไปไหนเสียเล่า ? ท่านเจ้าอาวาสตอบว่า ข้าพเจ้าไม่ทราบความประพฤติของพระผู้ใกล้ชิดสนิทสนมของคุณ ฉันตีระฆัง เคาะประตู ก็ไม่อาจปลุกให้ตื่นได้ เมื่อวานฉันโภชนะอันประณีตในเรือนของคุณแล้ว คงอิ่มอยู่จนวันนี้ บัดนี้ก็ยังนอนหลับอยู่นั่นเอง เมื่อท่านจะเลื่อมใส ก็เลื่อมใสในภิกษุผู้มีสภาพเห็นปานนี้ทีเดียว. ฝ่ายพระเถระผู้ขีณาสพ กำหนดเวลาภิกษาจารของตนแล้ว ก็ชำระสรีระของตนแล้ว ทรงบาตรจีวร เหาะไปในอากาศ (แต่) ได้ไปเสียในที่อื่น. กุฎุมพีนิมนต์พระเถระเจ้าอาวาส ฉันข้าวปายาสที่ปรุงด้วยเนยใส น้ำผึ้ง น้ำตาลกรวดแล้ว รมบาตรด้วยของหอม ใส่ข้าวปายาสจนเต็ม แล้วกล่าวว่า ข้าแต่ท่านผู้เจริญ พระเถระนั้นเห็นจะเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า พระคุณเจ้าจงนำข้าวปายาสนี้ไปให้ท่านด้วยเถิด. แล้วถวายบาตรไป. พระเถระเจ้าอาวาสไม่ห้ามเสียทันที คงรับบาตรมา เดินไปคิดไป ถ้าภิกษุนั้นได้ข้าวปายาสนี้ไซร้ ถึงเราจะจับคอฉุดให้ไป ก็จักไม่ไป ก็ถ้าเราจักให้ข้าวปายาสนี้แก่มนุษย์ กรรมของเราก็จักปรากฏ หากเททิ้งลงในน้ำเล่า เนยใสก็จักปรากฏเหนือน้ำได้ ถ้าทิ้งบนแผ่นดิน ฝูงกาจักรุมกันกิน กรรมของเราก็จักปรากฏ ควรทิ้งข้าวปายาสนี้ที่ไหนดีหนอ เห็นนากำลังไหม้อยู่แห่งหนึ่ง ก็คุ้ยถ่านขึ้น เทข้าวปายาสลงไป กลบด้วยก้อนถ่าน แล้วจึงไปวิหาร ครั้นไม่เห็นภิกษุรูปนั้น จึงคิดได้ว่า ชะรอยภิกษุนั้นจักเป็นพระขีณาสพ รู้อัธยาศัยของเราแล้ว จักไปเสียที่อื่นเป็นแน่ โอ เพราะท้องเป็นเหตุเราทำกรรมไม่สมควรเลย. ทันใดนั้นเองความเสียใจอย่างใหญ่หลวงก็เกิดขึ้นแก่ภิกษุนั้น. จำเดิมแต่วันนั้นไปทีเดียว ท่านก็กลายเป็นมนุษย์เปรต อยู่มาไม่นาน ก็ตายไปเกิดในนรก. ภิกษุนั้นหมกไหม้อยู่ในนรกหลายแสนปี เศษของผลกรรมยังนำให้ไปเกิดเป็นยักษ์ถึง ๕๐๐ ชาติ ไม่เคยได้กินอาหารเต็มท้องสักวันเดียว. (จนถึงวันจะตายจึงได้กินอิ่ม) คือได้กินรกคนเต็มท้องอยู่วันหนึ่ง. (ถัดจากเกิดเป็นยักษ์) ก็ไปเกิดเป็นหมา๕๐๐ ชาติ แม้ในกาลที่เป็นหมานั้น ก็ได้กินรากเต็มท้องวันเดียวเท่านั้น. ส่วนในกาลที่เหลือไม่เคยได้กินเต็มท้องเลย ตลอดเวลาที่เป็นหมา ๕๐๐ ชาติ จุติจากเกิดเป็นหมา ก็มาเกิดในตระกูลคนเข็ญใจตระกูลหนึ่ง ในแคว้นกาสี. ตั้งแต่วันที่เขาเกิด ตระกูลนั้นก็ยิ่งยากจนหนักลงไปทีเดียว. แม้แต่น้ำและปลายข้าวครึ่งท้องก็ไม่เคยได้. เขาได้มีนามว่า มิตตพินทุกะ. พ่อแม่ของเขาไม่สามารถจะทนทุกข์อันเกิดแต่ความอดอยากได้ ก็พูดว่า ไปเถิดอ้ายลูกกาลกรรณี ไล่ตีเขาให้ออกไป. มิตตพินทุกะไม่มีที่พำนักท่องเที่ยวไปจนถึงเมืองพาราณสี. ครั้งนั้น พระโพธิสัตว์เสวยพระชาติเป็นอาจารย์ทิศาปาโมกข์ บอกศิลปะแก่มาณพ ๕๐๐. ในเวลานั้น ชาวเมืองพาราณสีให้ทุนแก่คนเข็ญใจ ให้ศึกษาศิลปะแม้เด็กมิตตพินทุกะนี้ ก็ได้ศึกษาศิลปะในสำนักของพระโพธิสัตว์. มิตตพินทุกะเป็นเด็กหยาบคาย ไม่เชื่อฟังโอวาท เที่ยวชกต่อยเกะกะไป แม้พระโพธิสัตว์จะสั่งสอนก็ไม่เชื่อฟังโอวาท. อาศัยเหตุนั้น ความเจริญเติบโตของเขาจึงเป็นความโง่เขลา. ครั้งนั้นเขาเกิดทะเลาะกับพวกเด็ก ๆ ทั้งไม่เชื่อฟังคำสอน เลยหนีเที่ยวไปถึงบ้านชายแดนตำบลหนึ่ง รับจ้างเขาเลี้ยงชีวิต. เขาได้เสียกับหญิงเข็ญใจคนหนึ่งในหมู่บ้านนั้น. นางเกิดบุตรกับเขา ๒ คน. พวกชาวบ้านได้มอบงานส่งข่าวให้ทำว่า เจ้าพึงบอกข่าวดี ข่าวร้ายแก่พวกเรา ให้ค่าจ้างและปลูกกระท่อมให้อยู่ที่ประตูบ้าน. ก็เพราะอาศัยมิตตพินทุกะนั้นเป็นต้นเหตุให้พวกชาวบ้านชายแดนนั้น ถูกราชทัณฑ์เจ็ดครั้ง ไฟไหม้บ้านเจ็ดครั้ง. บ่อน้ำพังเจ็ดครั้ง. พวกเขาจึงปรึกษากันว่า แต่ก่อนเมื่อมิตตพินทุกะผู้นี้ยังไม่มาพวกเราไม่เคยมีเรื่องอย่างนี้เลย บัดนี้นับแต่มิตตพินทุกะมาอยู่แล้ว พวกเราแย่ลงไปตาม ๆ กัน จึงช่วยกันรุมตี ขับเขาออกไป. เขาก็พาลูก ๒ คน (และเมีย) ไปที่อื่น ผ่านเข้าไปสู่ดงที่อมนุษย์ยึดครองแห่งหนึ่ง พวกอมนุษย์รุมกันจับลูกและเมียของเขาฆ่ากินเนื้อเสียในดงนั้นเอง. ตัวเขาเองหนีรอดไปได้ ท่องเที่ยวไปเรื่อย ๆ ลุถึงท่าเรือแห่งหนึ่ง ชื่อคัมภีระ ประจวบเป็นวันที่เขาจะปล่อยเรือทีเดียวก็สมัครเป็นกรรมกรลงเรือไป เรือแล่นไปในสมุทรได้ ๗ วันถึงวันที่ ๗ หยุดอยู่กลางทะเล เหมือนใครมาฉุดดึงไว้. ชาวเรือเหล่านั้นก็จับสลากกาลกรรณีกัน สลากกาลกรรณีตกถึงมิตตพินทุกะคนเดียวถึงเจ็ดครั้ง. พวกชาวเรือจึงโยนลูกบวบไม้ไผ่ให้เขาแพหนึ่ง แล้วช่วยกันจับมือมิตตพินทุกะโยนลงทะเลเสียพอโยนมิตตพินทุกะลงทะเลแล้ว เรือก็แล่นต่อไปได้. มิตตพินทุกะนอนเหนือแพไม้ไผ่ลอยไปในทะเล ด้วยผลที่ได้รักษาศีลไว้ในศาสนาของพระกัสสปะสัมมาสัมพุทธเจ้า จึงได้พบเทพธิด า ๔ นาง อันอยู่ในวิมานแก้วผลึกหลังหนึ่งในทะเลเสวยสุขสำราญอยู่ในสำนักเทพธิดาเหล่านั้นตลอด ๗ วัน. ก็นางเหล่านั้นเป็นเปรตมีวิมานอยู่ เสวยสุขได้ ๗ วัน เสวยทุกข์ ๗ วันหมุนเวียนไป เมื่อนางจะไปเสวยทุกข์ ๗ วัน ก็สั่งมิตตพินทุกะไว้ว่า ท่านจงอยู่ที่นี้อย่าไปไหน จนกว่าพวกฉันจะมา แล้วก็พากันไป ครั้นนางพากันไปแล้ว มิตตพินทุกะ ก็ลงนอนในแพไม้ไผ่ลอยต่อไปข้างหน้า ได้เทพธิดา ๘ นางในวิมานเงิน เทพธิดาเหล่านั้น ก็เป็นเปรตมีวิมานเช่นเดียวกัน มิตตพินทุกะลอยต่อไปได้เทพธิดา ๑๖ นางในวิมานแก้วมณี แล้วก็ลอยต่อไป ได้เทพธิดา ๓๒ นางในวิมานทอง เขามิได้ฟังคำของเทพธิดาเช่นเดียวกันจึงลอยต่อไปข้างหน้า ก็ได้พบเมืองยักษ์เมืองหนึ่งอยู่ในระหว่างเกาะ ในเมืองนั้น มียักษินีตนหนึ่ง แปลงกายเป็นแม่แพะเที่ยวอยู่มิตตพินทุกะไม่ทราบว่า แม่แพะเป็นยักษินี คิดแต่ว่าเราจักกินเนื้อแพะ โดดจับมันที่เท้า นางยักษ์ก็ยกมิตตพินทุกะขึ้นสลัดไปด้วยอานุภาพของยักษ์ มิตตพินทุกะถูกนางยักษ์สลัดข้ามทะเลไป ตกที่พุ่มไม้หนามพุ่มหนึ่ง ข้างคูเมืองพาราณสี แล้วก็กลิ้งตกลงไปที่แผ่นดิน ก็ในครั้งนั้นแม่แพะของพระราชาหลายตัวเที่ยวหากินอยู่เหนือคันคูนั้น ถูกพวกโจรลักไป พวกคนเลี้ยงคิดกันว่า พวกเราต้องจับโจรให้ได้ พากันซุ่มอยู่ ณ ที่แห่งหนึ่งมิตตพินทุกะกลิ้งตกลงมายืนอยู่ที่พื้นดินได้แล้ว เห็นแม่แพะเหล่านั้นก็คิดว่า เราจับแม่แพะตัวหนึ่งในเกาะแห่งหนึ่ง กลางทะเลถูกมันดีดกระเด็นมาตกที่นี้คราวนี้ ถ้าเราจับแม่แพะตัวหนึ่งที่เท้ามันคงดีดเรากระเด็นกลับไปถึงสำนักเทพธิดาผู้มีวิมานอยู่ในทะเลดังก่อน เขาเข้าใจเอาเองอย่างนี้ โดยไม่ไตร่ตรองให้แยบคายดังนี้แล้วก็โดดจับแม่แพะตัวหนึ่งที่เท้า พอมันถูกเขาจับเท้าเท่านั้น ก็ร้องเอ็ดอึง พวกคนเลี้ยงแพะก็พากันกรูเข้ามาโดยรอบต่างร้องว่า คอยมานานแล้ว ไอ้ขโมยกินแม่แพะในราชสกุลนี้ไอ้นี่เอง ดังนี้แล้วรุมซ้อม แล้วจับมัดพาไปสู่พระราชวัง. ในขณะนั้น พระโพธิสัตว์ แวดล้อมไปด้วยมาณพ ๕๐๐ ออกจากเมืองไปอาบน้ำ เห็นมิตตพินทุกะก็จำได้ จึงพูดกะคนเหล่านั้นว่าพ่อคุณทั้งหลาย คนผู้นี้เป็นลูกศิษย์ของเรา พวกท่านจับเขาเพราะเหตุไร ? คนเหล่านั้นตอบว่า พระคุณท่านขอรับ เขาเป็นคนร้ายขโมยแม่แพะของหลวง จับแม่แพะตัวหนึ่งที่เท้า เหตุนั้น พวกผมจึงจับเขา พระโพธิสัตว์ขอร้องว่า ถ้าเช่นนั้นจงให้เขาเป็นทาสของพวกเราเถิด เขาจักได้อาศัยพวกเราเลี้ยงชีวิตไป. คนเหล่านั้นรับคำว่า ดีแล้วขอรับ พระคุณท่าน พลางปล่อยเขา แล้วก็พากันไป. ลำดับนั้น พระโพธิสัตว์ จึงไต่ถามมิตตพินทุกะว่า ตลอดเวลาที่หายหน้าไปนั้น เจ้าไปอยู่ที่ไหนเล่า ? มิตตพินทุกะก็เล่าเรื่องที่ตนกระทำทั้งหมดให้ฟัง พระโพธิสัตว์จึงกล่าวว่า คนที่ไม่ กระทําตามถ้อยคำของผู้ที่หวังดี ย่อมได้ทุกข์อย่างนี้ แล้วกล่าวคาถานี้ ความว่า " บุคคลผู้ใด เมื่อท่านผู้หวังดี เอ็นดูจะเกื้อกูล สั่งสอน มิได้กระทำตามที่ท่านสอนบุคคลนั้นย่อมเศร้าโศก เหมือนมิตตพินทุกะจับขาแพะแล้วเศร้าโศกอยู่ฉะนั้น " ดังนี้. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า อตฺถกามสฺส ความว่า ผู้ปรารถนาอยู่ซึ่งความเจริญ. บทว่า หิตานุกมฺปิโน ความว่า ผู้อนุเคราะห์ด้วยประโยชน์เกื้อกูล. บทว่า โอวชฺชมาโน ความว่า ตักเตือนสั่งสอนอยู่ ด้วยจิตอันอ่อนโยน. บทว่า น กโรติ สาสนํ ความว่า ไม่กระทำตามคำสั่งสอนคือเป็นคนว่ายาก ว่ากล่าวไม่ได้. บทว่า มิตฺตโก วิย โสจติ ความว่า ผู้นั้นย่อมเศร้าโศกตลอดกาลเป็นนิตย์ เหมือนมิตตพินทุกะผู้นี้ จับขาแพะแล้ว ย่อมเศร้าโศก คือลำบากอยู่ฉะนั้น. พระโพธิสัตว์แสดงธรรมด้วยคาถานี้ ซึ่งมีอรรถาธิบายดังพรรณนามานี้.

ตอนก่อนหน้าตอนที่ ๒ / ๓ตอนถัดไป

ที่มา: อรรถกถาชาดก ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย ผ่าน E-Tipitaka เล่ม ๕๖ หน้า ๒–๑๕ · เนื้อความเป็นของเจ้าของต้นฉบับ แสดงภายใต้ เงื่อนไขนี้ หากประสงค์ให้นำออก แจ้งที่ saddhammadana@gmail.com จะนำออกทันที

เอกกนิบาตชาดก · ๑๙ ข้อ

คาถา

ตัวบทพระไตรปิฎกของชาดกเรื่องนี้ คือคาถา ๑๙ ข้อข้างล่าง เรื่องเล่าข้างบนคืออรรถกถาที่อธิบายคาถาเหล่านี้

หลวงฉบับหลวงมจร.ฉบับมหาจุฬาฯบาลีบาลีอักษรไทยโรมันPALI ROMANอรรถกถาอรรถกถาอรรถกถาบาลีอรรถกถาบาลีอักษรไทยAṭṭhakathāAtthakatha PaliRoman
โหมดอ่านต่อเนื่อง

อรรถกถาบาลี อักษรไทย

๕ อตฺถกามวคฺควณฺณนา

๑ โลสกชาตกํ

โย อตฺถกามสฺสาติ อิทํ สตฺถา เชตวเน วิหรนฺโต โลสกติสฺสตฺเถรํ นาม อารพฺภ กเถสิ ฯ

โก ปเนส โลสกติสฺสตฺเถโร นามาติ ฯ โกสลรฏฺเฐ เอโก อตฺตโน กุลวินาสโก เกวฏฺฏปุตฺโต อลาภี ภิกฺขูสุ ปพฺพชิโต ฯ โส กิร นิพฺพตฺตฏฺฐานโต จวิตฺวา โกสลรฏฺเฐ เอกสฺมึ กุลสหสฺสวาเส เกวฏฺฏคาเม เอกิสฺสาย เกวฏฺฏิตฺถิยา กุจฺฉิสฺมึ ปฏิสนฺธึ คณฺหิ ฯ ตสฺส ปฏิสนฺธิคหณทิวเส ตํ กุลสหสฺสํ ชาลหตฺถํ นทิยญฺจ ตฬากาทีสุ จ มจฺเฉ ปริเยสนฺตํ เอกํ ขุทฺทกมจฺฉมฺปิ นาลตฺถ ฯ ตโต ปฏฺฐาย จ เต เกวฏฺฏา ปริหายนฺติเยว ฯ ตสฺมึ หิ กุจฺฉิคเตเยว เนสํ คาโม สตฺต วาเร อคฺคินา ทฑฺโฒ สตฺต วาเร รญฺญา ทณฺฑิโต ฯ เอวํ อนุกฺกเมน ทุคฺคตา ชาตา ฯ เต จินฺตยึสุ ปุพฺเพ อมฺหากํ เอวรูปํ นตฺถิ อิทานิ ปน ปริหายาม อมฺหากํ อนฺตเร เอกาย กาฬกณฺณิยา ภวิตฺตพฺพํ เทฺวภาคา โหมาติ ฯ ปญฺจ ปญฺจ กุลสตานิ เอกโต อเหสุํ ฯ ตโต ยตฺถ ตสฺส มาตาปิตโร โส โกฏฺฐาโส ปริหายติ อิตโร วฑฺฒติ ฯ เต ตมฺปิ โกฏฺฐาสํ ทฺวิธา ตมฺปิ ทฺวิธาติ เอวํ ยาว ตเมว กุลํ เอกํ อโหสิ ตาว วิภชิตฺวา เตสํ กาฬกณฺณิภาวํ ญตฺวา โปเถตฺวา นิกฺกฑฺฒึสุ ฯ อถสฺส มาตาปิตโร กิจฺเฉน ชีวมานา ปริปกฺเก คพฺเภ เอกสฺมึ ฐาเน วิชายิ ฯ ปจฺฉิมภวิกสตฺตํ น สกฺกา นาเสตุํ อนฺโตฆเฏ ทีโป วิย หิสฺส ทหเย อรหตฺตสฺส อุปนิสฺสโย ชลติ ฯ สา ตํ ทารกํ ปฏิชคฺคิตฺวา อาธาวิตฺวา ปริธาวิตฺวา วิจรณกาเล เอกมสฺส กปาลกํ หตฺเถ ทตฺวา ปุตฺต เอกํ ฆรํ ปวิสาติ เปเสตฺวา ปลาตา ฯ โส ตโต ปฏฺฐาย เอกโกว หุตฺวา ตตฺถ ตตฺถ ภิกฺขํ ปริเยสิตฺวา เอกสฺมึ ฐาเน สยติ น นฺหายติ น สรีรํ ปฏิชคฺคติ ปํสุปิสาจโก วิย กิจฺเฉน ชีวิตํ กปฺเปสิ ฯ โส อนุกฺกเมน สตฺตวสฺสิโก หุตฺวา เอกสฺมึ เคหทฺวาเร อุกฺขลิโธวนสฺส ฉฑฺฑิตฏฺฐาเน กาโก วิย เอเกกํ สิตฺถกํ อุจฺจินิตฺวา ขาทติ ฯ

อถ นํ ธมฺมเสนาปติ สาวตฺถิยํ ปิณฺฑาย จรมาโน ทิสฺวา อยํ สตฺโต อติการุญฺญปฺปตฺโต กตรคามวาสิโก นุ โขติ ตสฺมึ เมตฺตจิตฺตํ วฑฺเฒตฺวา เอหิ เรติ อาห ฯ โส อาคนฺตฺวา เถรํ วนฺทิตฺวา อฏฺฐาสิ ฯ อถ นํ เถโร กตรคามวาสิโกสิ กหํ วา เต มาตาปิตโรติ ปุจฺฉิ ฯ อหํ ภนฺเต นิปฺปจฺจโย มยฺหํ มาตาปิตโร ตํ นิสฺสาย กิลนฺตมฺหาติ มํ ฉฑฺเฑตฺวา ปลาตาติ ฯ อปิจ ปน ปพฺพชิสฺสสีติ ฯ ภนฺเต อหํ ตาว ปพฺพเชยฺยํ มาทิสํ ปน กปณํ โก ปพฺพาเชสฺสตีติ ฯ เถโร อาห อหํ ปพฺพาเชสฺสามีติ ฯ สาธุ ภนฺเต ปพฺพาเชถ มนฺติ ฯ เถโร ตสฺส ขาทนียํ โภชนียํ ทตฺวา ตํ วิหารํ เนตฺวา สหตฺเถเนว นฺหาเปตฺวา ปพฺพาเชตฺวา ปริปุณฺณวสฺสํ อุปสมฺปาเทสิ ฯ โส มหลฺลกกาเล โลสกติสฺสตฺเถโรติ ปญฺญายิตฺถ นิปฺปุญฺโญ อปฺปลาโภ ฯ เตน กิร อสทิสทาเนปิ กุจฺฉิปูโร น ลทฺธปุพฺโพ ชีวิตฆฏนมตฺตกเมว ลพฺภติ ฯ ตสฺส หิ ปตฺเต เอกสฺมิญฺเญว ยาคุอุลุงฺเก ทินฺเน ปตฺโต สมติตฺติโก วิย หุตฺวา ปญฺญายติ ฯ อถ มนุสฺสา อิมสฺส ปตฺโต ปูโรติ เหฏฺฐา ยาคุํ เทนฺติ ฯ ตสฺส ปตฺเต ยาคุทานกาเล มนุสฺสานํ ภาชเน ยาคุ อนฺตรธายตีติปิ วทนฺติ ฯ ชชฺชกาทีสุปิ เอเสว นโย ฯ โส อปเรน สมเยน วิปสฺสนํ วฑฺเฒตฺวา อคฺคผเล อรหตฺเต ปติฏฺฐิโตปิ อปฺปลาโภ อโหสิ ฯ อถสฺส อนุปุพฺเพน อายุสงฺขาเรสุ ปริหีเนสุ ปรินิพฺพานทิวโส สมฺปาปุณิ ฯ

ธมฺมเสนาปติ อาวชฺเชนฺโต ตสฺส ปรินิพฺพานภาวํ ญตฺวา อยํ โลสกติสฺสตฺเถโร อชฺช ปรินิพฺพายิสฺสติ อชฺช มยา เอตสฺส ยาวทตฺถํ อาหารํ ทาตุํ วฏฺฏตีติ ตํ อาทาย สาวตฺถึ ปิณฺฑาย ปาวิสิ ฯ เถโร ตํ นิสฺสาย ตาว พหุมนุสฺสาย สาวตฺถิยา หตฺถํ ปสาเรตฺวา วนฺทนมตฺตมฺปิ นาลตฺถ ฯ อถ นํ เถโร คจฺฉาวุโส อาสนสาลายํ นิสีทาติ อุยฺโยเชสิ ฯ ตโต อาคตเมว มนุสฺสา อยฺโย อาคโตติ อาสเน นิสีทาเปตฺวา โภเชนฺติ ฯ เถโรปิ อิมํ ภตฺตํ โลสกติสฺสตฺเถรสฺส เทถาติ ลทฺธาหารํ เปเสสิ ฯ ตํ คเหตฺวา คตา โลสกติสฺสตฺเถรํ อสฺสริตฺวา สยเมว ภุญฺชึสุ ฯ อถ เถรสฺส อุฏฺฐาย วิหารํ คมนกาเล โลสกติสฺสตฺเถโร คนฺตฺวา เถรํ วนฺทิ ฯ เถโร นิวตฺติตฺวา ฐิตโกว ลทฺธนฺเต อาวุโส ภตฺตนฺติ ปุจฺฉิ ฯ ลภิสฺสาม โน ภนฺเตติ ฯ เถโร สํเวคปฺปตฺโต กาลํ โอโลเกสิ ฯ กาโล อนติกฺกนฺโต ฯ เถโร โหตาวุโส อิเธว นิสีทาติ โลสกติสฺสตฺเถรํ อาสนสาลายํ นิสีทาเปตฺวา โกสลรญฺโญ นิเวสนํ อคมาสิ ฯ ราชา เถรสฺส ปตฺตํ คาหาเปตฺวา ภตฺตสฺส อกาโลติ ปตฺตปูรํ จตุมฺมธุรํ ทาเปสิ ฯ เถโร ตํ อาทาย คนฺตฺวา เอหาวุโส ติสฺส อิมํ จตุมฺมธุรํ ปริภุญฺชาติ วตฺวา ปตฺตํ คเหตฺวาว อฏฺฐาสิ ฯ โส เถรสฺส คารเวน ลชฺชิโต น ปริภุญฺชติ ฯ อถ นํ เถโร เอหาวุโส ติสฺส อหํ ปตฺตํ คเหตฺวาว ฐสฺสามิ ตฺวํ นิสีทิตวา ปริภุญฺช สเจ อหํ ปตฺตํ หตฺถโต มุญฺเจยฺยํ กิญฺจิ น ภเวยฺยาติ อาห ฯ อถายสฺมา โลสกติสฺสตฺเถโร อคฺคสาวเก ธมฺมเสนาปติมฺหิ ปตฺตํ คเหตฺวา ฐิเต จตุมฺมธุรํ ปริภุญฺชิ ฯ ตํ เถรสฺส อริยิทฺธิพเลน น ปริกฺขยํ อคมาสิ ฯ ตทา โลสกติสฺสตฺเถโร ยาวทตฺถํ อุทรปูรํ กตฺวา ปริภุญฺชิ ตํ ทิวสเมว อนุปาทิเสสาย นิพฺพานธาตุยา ปรินิพฺพายิ ฯ สมฺมาสมฺพุทฺโธ ตสฺส สนฺติเก ฐตฺวา สรีรนิกฺเขปํ กาเรสิ ฯ ธาตุโย คเหตฺวา เจติยํ กรึสุ ฯ

ตทา ภิกฺขู ธมฺมสภายํ สนฺนิปติตฺวา อาวุโส อโห โลสกติสฺสตฺเถโร อปฺปปุญฺโญ อปฺปลาภี เอวรูเปน นาม อปฺปปุญฺเญน อปฺปลาภินา กถํ อริยธมฺโม ลทฺโธติ กเถนฺตา นิสีทึสุ ฯ สตฺถา ธมฺมสภายํ คนฺตฺวา กาย นุตฺถ ภิกฺขเว เอตรหิ กถาย สนฺนิสินฺนาติ ปุจฺฉิ ฯ เต อิมาย นาม ภนฺเตติ อาโรเจสุํ ฯ สตฺถา ภิกฺขเว เอโส ภิกฺขุ อตฺตโน อปฺปลาภิภาวญฺจ อริยธมฺมลาภิภาวญฺจ อตฺตนาว อกาสิ อยญฺหิ ปุพฺเพ ปเรสํ ลาภนฺตรายํ กตฺวา อปฺปลาภี ชาโต อนิจฺจํ ทุกฺขํ อนตฺตาติ วิปสฺสนาย ยุตฺตภาวสฺส ผเลน อริยธมฺมลาภี ชาโตติ วตฺวา อตีตํ อาหริ ฯ

อตีเต กสฺสปสมฺมาสมฺพุทฺธกาเล อญฺญตโร ภิกฺขุ เอกํ กุฏุมฺพิกํ นิสฺสาย คามกาวาเส วสติ ปกตตฺโต สีลวา วิปสฺสนาย ยุตฺตปฺปยุตฺโต ฯ อเถโก ขีณาสวตฺเถโร หิมวนฺเต วสมาโน อนุปุพฺเพน ตสฺส ภิกฺขุโน อุปฏฺฐากกุฏุมฺพิกสฺส วสนคามํ สมฺปตฺโต ฯ กุฏุมฺพิโก เถรสฺส อิริยาปเถเยว ปสีทิตฺวา ปตฺตํ อาทาย ฆรํ ปเวเสตฺวา สกฺกจฺจํ โภเชตฺวา โถกํ ธมฺมกถํ สุตฺวา เถรํ วนฺทิตฺวา ภนฺเต อมฺหากํ ธูรวิหารเมว คจฺฉถ มยํ สายณฺหสมเย คนฺตฺวา ปสฺสิสฺสามาติ อาห ฯ เถโร วิหารํ คนฺตฺวา เนวาสิกตฺเถรํ วนฺทิตฺวา อาปุจฺฉิตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ ฯ โสปิ เตน สทฺธึ ปฏิสนฺฐารํ กตฺวา ลทฺโธ เต อาวุโส ภิกฺขาหาโรติ ปุจฺฉิ ฯ อาม ลทฺโธติ ฯ กหํ นาม ลทฺโธติ ฯ ตุมฺหากํ ธูรคาเม กุฏุมฺพิกฆเรติ ฯ เอวญฺจ ปน วตฺวา อตฺตโน เสนาสนํ ปุจฺฉิตฺวา ปฏิชคฺคิตฺวา ปตฺตจีวรํ ปฏิสาเมตฺวา ฌานสุเขน ผลสุเขน วีตินาเมนฺโต นิสีทิ ฯ โส กุฏุมฺพิโก สายณฺเห คนฺธมาลญฺจ ปทีปเตลญฺจ คาหาเปตฺวา วิหารํ คนฺตฺวา เนวาสิกตฺเถรํ วนฺทิตฺวา ภนฺเต เอโก อาคนฺตุกตฺเถโร อตฺถิ อาคโต นุ โขติ ปุจฺฉิ ฯ อาม อาคโตติ ฯ อิทานิ กหญฺติ ฯ อสุกเสนาสเน นามาติ ฯ โส ตสฺส สนฺติกํ คนฺตฺวา วนฺทิตฺวา เอกมนฺตํ นิสินฺโน ธมฺมกถํ สุตฺวา สีตลเวลาย เจติยญฺจ โพธิยญฺจ ปูเชตฺวา ทีเป ชาเลตฺวา อุโภปิ ชเน นิมนฺเตตฺวา คโต ฯ เนวาสิกตฺเถโรปิ โข อยํ กุฏุมฺพิโก ปริภินฺโน สจายํ ภิกฺขุ อิมสฺมึ วิหาเร วสิสฺสติ น มํ เอส กิสฺมิญฺจิ คณยิสฺสตีติ เถเร อนตฺตมนตํ อาปชฺชิตฺวา อิมสฺมึ วิหาเร เอตสฺส อวสนากาโร มยา กาตุํ วฏฺฏตีติ เตน อุปฏฺฐานเวลาย อาคเตน สทฺธึ กิญฺจิ น กเถสิ ฯ ขีณาสวตฺเถโร ตสฺส อชฺฌาสยํ ชานิตฺวา อยํ เถโร มม กุเล วา ลาเภ วา คเณ วา อปลิพุทฺธภาวํ น ชานาตีติ อตฺตโน วสนฏฺฐานํ คนฺตฺวา ฌานสุเขน ผลสุเขน วีตินาเมสิ ฯ เนวาสิโกปิ ปุนทิวเส นขปิฏฺเฐน คณฺฑึ ปหริตฺวา นเขน ทฺวารํ อาโกเฏตฺวา กุฏุมฺพิกสฺส เคหํ อคมาสิ ฯ โส ตสฺส ปตฺตํ คเหตฺวา ปญฺญตฺตาสเน นิสีทาเปตฺวา อาคนฺตุกตฺเถโร กหํ ภนฺเตติ ปุจฺฉิ ฯ นาหํ ตว กุลุปกสฺส ปวุตฺตึ ชานามิ คณฺฑึ ปหรนฺโต ทฺวารํ อาโกเฏนฺโต ปโพเธตุํ นาสกฺขึ หิยฺโย ตว เคเห ปณีตโภชนํ ภุญฺชิตฺวา ชีราเปตุํ อสกฺโกนฺโต อิทานิ นิทฺทํ โอกฺกนฺโตเยว ภวิสฺสติ ตฺวํ ปสีทมาโน เอวรูเปสุเยว ฐาเนสุ ปสีทสีติ อาห ฯ ขีณาสวตฺเถโรปิ อตฺตโน ภิกฺขาจารเวลํ สลฺลกฺเขตฺวา สรีรํ ปฏิชคฺคิตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย อากาเส อุปฺปติตฺวา อญฺญตฺถ อคมาสิ ฯ

โส กุฏุมฺพิโก เนวาสิกตฺเถรํ สปฺปิมธุสกฺกราภิสงฺขตํ ปายาสํ โภเชตฺวา ปตฺตํ คนฺธจุณฺเณหิ อุพฺพตฺเตตฺวา ปูเรตฺวา ภนฺเต โส เถโร มคฺคกิลนฺโต ภวิสฺสติ อิทมสฺส หรถาติ อทาสิ ฯ อิตโร อปฺปฏิกฺขิปิตฺวาว คเหตฺวา คจฺฉนฺโต สเจ โส ภิกฺขุ อิมํ ปายาสํ ลภิสฺสติ คีวายํ คเหตฺวา นิกฺกฑฺฒิยมาโนปิ น คมิสฺสติ สเจ ปนาหํ อิมํ ปายาสํ มนุสฺสสฺส ทสฺสามิ ปากฏํ เม กมฺมํ ภวิสฺสติ สเจ อุทเก โอปิลาเปสฺสามิ อุทกปิฏฺเฐ สปฺปิ ปญฺญายิสฺสติ สเจ ภูมิยํ ฉฑฺเฑสฺสามิ กากสนฺนิปาเตน ปญฺญายิสฺสติ กสฺมึ นุ โข อิมํ ฉฑฺเฑยฺยนฺติ อุปธาเรนฺโต เอกํ ฌามกฺเขตฺตํ ทิสฺวา องฺคารํ วิยูหิตฺวา ตตฺถ ปกฺขิปิตฺวา อุปริ องฺคาเรหิ ปฏิจฺฉาเทตฺวา วิหารํ คโต ตํ ภิกฺขุํ อทิสฺวา จินฺเตสิ อทฺธา โส ภิกฺขุ ขีณาสโว มม อชฺฌาสยํ วิทิตฺวา อญฺญตฺถ คโต ภวิสฺสติ อโห มยา อุทรเหตุ อยุตฺตํ กตนฺติ ฯ ตาวเทวสฺส มหนฺตํ โทมนสฺสํ อุทปาทิ ฯ ตโต ปฏฺฐาเยว มนุสฺสเปโต หุตฺวา นจิรสฺเสว กาลํ กตฺวา นิรเย นิพฺพตฺติ ฯ

โส พหูนิ วสฺสสตสหสฺสานิ นิรเย ปจิตฺวา ปกฺกาวเสเสน ปฏิปาฏิยา ปญฺจ ชาติสตานิ ยกฺโข หุตฺวา เอกทิวสํปิ อุทรปูรํ อาหารํ น ลภติ เอกทิวสมฺปน คพฺภมลํ อุทรปูรํ ลภิ ฯ ปญฺจ ชาติสตานิ สุนโข อโหสิ ตทาปิ เอกทิวสํ ภตฺตวมนํ อุทรปูรํ ลภิ ฯ เสสกาเล ปน เตน อุทรปูโร อาหาโร นาม น ลทฺธปุพฺโพ ฯ สุนขโยนิโต ปน จวิตฺวา กาสีรฏฺเฐ เอกสฺมึ ทุคฺคตกุเล นิพฺพตฺติ ฯ ตสฺส นิพฺพตฺติโต ปฏฺฐาย ตํ กุลํ ปน ปรมทุคฺคตเมว ชาตํ ฯ นาภิโต อุทฺธํ อุทกกญฺชิกมตฺตมฺปิ น ลภิ ฯ ตสฺส ปน มิตฺตพินฺทุโกติ นามํ อโหสิ ฯ มาตาปิตโร ฉาตกทุกฺขํ อธิวาเสตุํ อสกฺโกนฺตา คจฺฉ กาฬกณฺณีติ ตํ โปเถตฺวา นีหรึสุ ฯ โส อปฺปฏิสรโณ วิจรนฺโต พาราณสึ อคมาสิ ฯ ตทา โพธิสตฺโต พาราณสิยํ ทิสาปาโมกฺโข อาจริโย หุตฺวา ปญฺจมาณวกสตานํ สิปฺปํ วาเจสิ ฯ ตทา พาราณสีวาสิโน ทุคฺคตานํ ปริพฺพยํ ทตฺวา สิปฺปํ สิกฺขาเปนฺติ ฯ อยมฺปิ มิตฺตพินฺทุโก โพธิสตฺตสฺส สนฺติเก สิปฺปํ สิกฺขติ ฯ โส ผรุโส อโนวาทกฺขโม ตํ ตํ ปหรนฺโต วิจรติ โพธิสตฺเตน โอวาทิยมาโนปิ โอวาทํ น คณฺหาติ ฯ ตํ นิสฺสาย อาโยปิสฺส มนฺโท ชาโต ฯ อถ โส มาณวเกหิ สทฺธึ ภณฺฑิตฺวา โอวาทํ อคณฺหนฺโต ปลายิตฺวา อาหิณฺฑนฺโต เอกํ ปจฺจนฺตคามํ คนฺตฺวา ภตึ กตฺวา ชีวติ ฯ โส ตตฺถ เอกาย ทุคฺคติตฺถิยา สทฺธึ สํวาสํ กปฺเปสิ ฯ สา ตํ นิสฺสาย เทฺว ทารเก วิชายิ ฯ คามวาสิโน อมฺหากํ สุสาสนํ ทุสฺสาสนํ อาโรเจยฺยาสีติ มิตฺตพินฺทุกสฺส ภตึ ทตฺวา ตํ คามทฺวาเร กุฏิยา วสาเปสุํ ฯ ตมฺปน มิตฺตพินฺทุกํ นิสฺสาย เต ปจฺจนฺตคามวาสิโน สตฺตกฺขตฺตุํ ราชทณฺฑํ อคมํสุ ฯ สตฺตกฺขตฺตุํ เตสํ เคหานิ ฌายึสุ ฯ สตฺตกฺขตฺตุํ ตฬากํ ภิชฺชิ ฯ เต จินฺตยึสุ อมฺหากํ ปุพฺเพ อิมสฺส มิตฺตพินฺทุกสฺส อนาคมนกาเล เอวรูปํ นตฺถิ อิทานิ ปนสฺส อาคตกาลโต ปฏฺฐาย ปริหายามาติ ตํ โปเถตฺวา นีหรึสุ ฯ โส อตฺตโน ทารเก คเหตฺวา อญฺญตฺถ คจฺฉนฺโต เอกํ อมนุสฺสปริคฺคหิตํ อฏวึ ปาวิสิ ฯ ตตฺถสฺส อมนุสฺสา เทฺว ทารเก จ ภริยญฺจ มาเรตฺวา มํสํ ขาทึสุ ฯ

โส ตโต ปลายิตฺวา ตโต ตโต อาหิณฺฑนฺโต เอกํ คมฺภีรํ นาม ปฏฺฏนคามํ นาวาวิสฺสชฺชนทิวเสเยว ปตฺวา กมฺมกโร หุตฺวา นาวํ อภิรุหิ ฯ นาวา สมุทฺทปิฏฺเฐ สตฺตาหํ คนฺตฺวา สตฺตเม ทิวเส สมุทฺทมชฺเฌ อาโกเฏตฺวา ฐปิตา วิย อฏฺฐาสิ ฯ เต กาฬกณฺณิสลากํ วิจาเรสุํ ฯ สตฺตกฺขตฺตุํ มิตฺตพินฺทุกสฺเสว ปาปุณิ ฯ มนุสฺสา ตสฺเสกํ เวฬุกลาปกํ ทตฺวา หตฺเถ คเหตฺวา สมุทฺเท ขิปึสุ ฯ

ตสฺมึ ขิตฺตมตฺเต นาวา อคมาสิ ฯ มิตฺตพินฺทุโก เวฬุกลาเป นิปชฺชิตฺวา สมุทฺทปิฏฺเฐ คจฺฉนฺโต กสฺสปสมฺมาสมฺพุทฺธกาเล รกฺขิตสีลสฺส ผเลน สมุทฺทปิฏฺเฐ เอกสฺมึ ผลิกวิมาเน จตสฺโส เทวธีตโร ปฏิลภิตฺวา ตาสํ สนฺติเก สุขํ อนุภวมาโน สตฺตาหํ วสิ ฯ ตา ปน วิมานเปติโย สตฺตาหํ สุขํ อนุภวนฺติ ฯ สตฺตาหํ ทุกฺขํ อนุภวิตุํ คจฺฉมาโน ยาว มยํ อาคจฺฉาม ตาว อิเธว โหหีติ วตฺวา อคมํสุ ฯ มิตฺตพินฺทุโก ตาสํ คตกาเล เวฬุกลาเป นิปชฺชิตฺวา ปุรโต คจฺฉนฺโต รชตวิมาเน อฏฺฐ เทวธีตโร ลภิ ตโตปิ อปรํ คจฺฉนฺโต มณิวิมาเน โสฬส กนกวิมาเน ทฺวตฺตึส เทวธีตโร ลภิ ตาสํปิ วจนํ อกตฺวา ปุรโต คจฺฉนฺโต อนฺตรทีปเก เอกํ ยกฺขนครํ อทฺทส ฯ ตตฺเถกา ยกฺขินี อชรูเปน วิจรติ ฯ มิตฺตพินฺทุโก ตสฺสา ยกฺขินีภาวํ อชานนฺโต อชมํสํ ขาทิสฺสามีติ ตํ ปาเท อคฺคเหสิ ฯ สา ยกฺขานุภาเวน ตํ อุกฺขิปิตฺวา ขิปิ ฯ โส ตาย ขิตฺโต สมุทฺทมตฺถเกน คนฺตฺวา พาราณสิยํ ปริกฺขาปิฏฺเฐ เอกสฺมึ กณฺฏกคุมฺพมตฺถเก ปติตฺวา ปวตฺตมาโน ภูมิยํ ปติฏฺฐาสิ ฯ ตสฺมิญฺจ สมเย ตสฺมึ ปริกฺขาปิฏฺเฐ รญฺโญ อชิกา จรมานา โจรา หรนฺติ ฯ อชิกโคปกา โจเร คณฺหิสฺสามาติ เอกมนฺตํ นิลีนา อฏฺฐํสุ ฯ มิตฺตพินฺทุโก ปวตฺติตฺวา ภูมิยํ ฐิโต ตา อชิกา ทิสฺวา จินฺเตสิ อหํ สมุทฺเท เอกสฺมึ ทีปเก เอกํ ปาเท คเหตฺวา ตาย ขิตฺโต อิธ ปติโต สเจ อิทานิ เอกํ ปาเท คเหสฺสามิ สา มํ ปรโต สมุทฺทปิฏฺเฐ วิมานเทวตานํ สนฺติเก ขิปิสฺสตีติ ฯ โส เอวํ อโยนิโส มนสิกริตฺวา อชิกํ ปาเท คณฺหิ ฯ สาปิ คหิตมตฺตา วิรวิ ฯ อชิกโคปกา อิโต จิโต จ อาคนฺตฺวา เอตฺตกํ กาลํ ราชกุเล อชิกาย ขาทโก เอส โจโรติ ตํ โกฏฺเฏตฺวา พนฺธิตฺวา รญฺโญ สนฺติกํ เนนฺติ ฯ ตสฺมึ ขเณ โพธิสตฺโต ปญฺจสตมาณวปริวุโต นครา นิกฺขมฺม นฺหายิตุํ คจฺฉนฺโต มิตฺตพินฺทุกํ ทิสฺวา สญฺชานิตฺวา เต มนุสฺเส อาห ตาตา อยํ อมฺหากํ อนฺเตวาสิโก กสฺมา นํ คณฺหถาติ ฯ อชิกโจรโก อยฺย เอกํ อชิกํ ปาเท คณฺหิ ตสฺมา คหิโตติ ฯ เตนเหตํ อมฺหากํ ทาสํ กตฺวา เทถ อมฺเห นิสฺสาย ชีวิสฺสตีติ ฯ เต สาธุ อยฺยาติ ตํ วิสฺสชฺเชตฺวา อคมํสุ ฯ อถ นํ โพธิสตฺโต มิตฺตพินฺทุกํ ตฺวํ เอตฺตกํ กาลํ กหํ วสีติ ปุจฺฉิ ฯ โส สพฺพํ อตฺตนา กตกมฺมํ อาโรเจสิ ฯ โพธิสตฺโต อตฺถกามานํ วจนํ อกโรนฺโต เอวํ ทุกฺขํ ปาปุณาตีติ วตฺวา อิมํ คาถมาห

โย อตฺถกามสฺส หิตานุกมฺปิโน

โอวชฺชมาโน น กโรติ สาสนํ

อชาย ปาทํ โอลุพฺภ มิตฺตโก วิย โสจตีติ ฯ

ตตฺถ อตฺถกามสฺสาติ วุฑฺฒึ อิจฺฉนฺตสฺส ฯ หิตานุกมฺปิโนติ หิเตน อนุกมฺปมานสฺส ฯ โอวชฺชมาโนติ มุทุเกน หิตจิตฺเตน โอวทิยมาโน ฯ น กโรติ สาสนนฺติ อนุสิฏฺฐึ น กโรติ ทุพฺพโจ อโนวาทโก โหติ ฯ มิตฺตโก วิย โสจตีติ ยถา อยํ มิตฺตพินฺทุโก อชาย ปาทํ คเหตฺวา โสจติ กิลมติ เอวํ นิจฺจกาลํ โสจตีติ อิมาย คาถาย โพธิสตฺโต ธมฺมํ เทเสสิ ฯ

เอวํ เตน เถเรน เอตฺตเก อทฺธาเน ตีสุเยว อตฺตภาเวสุ กุจฺฉิปูโร ลทฺธปุพฺโพ ยกฺเขน หุตฺวา เอกทิวสํ คพฺภมลํ ลทฺธํ สุนเขน หุตฺวา เอกทิวสํ ภตฺตวมนํ ปรินิพฺพานทิวเส ธมฺมเสนาปติสฺสานุภาเวน จตุมฺมธุรํ ลทฺธํ เอวํ ปรสฺส ลาภนฺตรายกรณํ นาม มหาโทสนฺติ เวทิตพฺพํ ฯ ตสฺมึ ปน กาเล โสปิ อาจริโย มิตฺตพินฺทุโกปิ ยถากมฺมํ คโต ฯ

สตฺถา เอวํ ภิกฺขเว อตฺตโน อปฺปลาภิภาวญฺจ อริยธมฺมลาภิภาวญฺจ สยเมว เอโส อกาสีติ อิมํ ธมฺมเทสนํ อาหริตฺวา อนุสนฺธึ ฆเฏตฺวา ชาตกํ สโมธาเนสิ ตทา มิตฺตพินฺทุโก โลสกติสฺสตฺเถโร อโหสิ ทิสาปาโมกฺโข อาจริโย ปน อหเมวาติ ฯ

โลสกชาตกํ ปฐมํ ฯ

ที่มา: อรรถกถาบาลี อักษรไทย เล่มที่ ๓๖

ดูหัวข้อนี้ในพระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๗

ดูเล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑ บนชั้นหนังสือ

ชาดกก่อนหน้า๔๐. ขทิรังคารชาดกชาดกถัดไป๔๒. กโปตกชาดก