พระวินัยปิฎก · เตรสกัณฑ์
สังฆาทิเสส สิกขาบทที่ ๔
ว่าด้วย บำเรอกามของตน
เล่มที่ ๑ · ข้อ ๔๑๔ · บรรทัด ๑๔๒๐๔
อ่านเนื้อความ
ห้องสมุดนี้เก็บโครงและตำแหน่ง ส่วนตัวบททั้งภาษาไทยและบาลีอยู่ที่ 84000.org ซึ่งเผยแพร่และดูแลมาต่อเนื่อง ลิงก์ข้างล่างพาไปยังจุดเดียวกันนี้ในแต่ละฉบับ
อรรถกถาของเล่มนี้ค้นได้ด้วย ⌘K แต่ไม่ได้พิมพ์ไว้ตรงนี้ เพราะสิ่งที่เก็บไว้เป็นอรรถกถาของทั้งเล่ม ไม่ใช่ของหัวข้อนี้โดยเฉพาะ — กดปุ่มอรรถกถาข้างล่างเพื่อไปยังจุดที่ตรงกับหัวข้อนี้ที่ 84000.org
หัวข้อย่อย
หัวข้ออื่นในเตรสกัณฑ์
- สังฆาทิเสส สิกขาบทที่ ๑ว่าด้วย ปล่อยสุกกะ
- สังฆาทิเสส สิกขาบทที่ ๒ว่าด้วย เคล้าคลึงกาย
- สังฆาทิเสส สิกขาบทที่ ๓ว่าด้วย วาจาชั่วหยาบ
- สังฆาทิเสส สิกขาบทที่ ๕ว่าด้วย ชักสื่อ
- สังฆาทิเสส สิกขาบทที่ ๖ว่าด้วย ทำกุฎี
- สังฆาทิเสส สิกขาบทที่ ๗ว่าด้วย ทำวิหาร
- สังฆาทิเสส สิกขาบทที่ ๘ว่าด้วย โจทด้วยอาบัติปาราชิกไม่มีมูล
- สังฆาทิเสส สิกขาบทที่ ๙ว่าด้วย โจทอ้างเลศบางอย่าง
- สังฆาทิเสส สิกขาบทที่ ๑๐ว่าด้วย ทำลายสงฆ์
- สังฆาทิเสส สิกขาบทที่ ๑๑ว่าด้วย ประพฤติตามภิกษุผู้ทำลายสงฆ์นั่นแหละ
- สังฆาทิเสส สิกขาบทที่ ๑๒ว่าด้วย ว่ายาก
- สังฆาทิเสส สิกขาบทที่ ๑๓ว่าด้วย ประทุษร้ายสกุล