ฝ่ายภิกษุใดข่มเหงผู้อื่น คือกดขี่เอาด้วยกำลัง, ก็หรือขู่กรรโชก คือแสดงภัย ถือเอาทรัพย์เป็นของชนเหล่านั้น เหมือนพวกโจรผู้ฆ่าเชลย ทำประทุษกรรม มีฆ่าคนเดินทางและฆ่าชาวบ้านเป็นต้น (และ) เหมือนอิสรชนมีพระราชาและมหาอำมาตย์ของพระราชาเป็นต้น ซึ่งทำการริบเอาเรือนของผู้อื่นด้วยอำนาจความโกรธ และใช้พลการเก็บพลี เกินกว่าพลีที่ถึงแก่ตน, อวหารของภิกษุนั้นผู้ถือเอาอย่างนั้น พึงทราบว่า เป็นปสัยหาวหาร.

ส่วนอวหารของภิกษุผู้กำหนดหมายไว้แล้วถือเอา ท่านเรียกว่า ปริกัปปาวหาร. ปริกัปปาวหารนั้น มี ๒ อย่าง เนื่องด้วยกำหนดหมายสิ่งของ และกำหนดหมายโอกาส. [อรรถาธิบายภัณฑปริกัป]

ใน ๒ อย่างนั้น ภัณฑปริกัป พึงทราบอย่างนี้ :-

ภิกษุบางรูปในศาสนานี้มีความต้องการด้วยผ้าผ้าสาฎก จึงเข้าไปยังห้อง หมายใจไว้ว่า ถ้าจักเป็นผ้าสาฎก เราจักถือเอา, ถ้าจักเป็นด้าย เราจักไม่ถือเอา แล้วถือเอากระสอบไปในเวลากลางคืน. ถ้าในกระสอบนั้นมีผ้าสาฎก เป็นปาราชิก ในขณะที่ยกขึ้นนั่นเอง.