เมื่อสิ่งของนั้นอันชนอื่นซึ่งเจ้าของมิได้วานอย่างนี้ว่า ท่านจงถวายแก่ภิกษุนี้ ถวายอยู่. เมื่อภิกษุอ้างบุคคลถือเอาตามนัยก่อนนั่นแล เป็นปาจิตตีย์ด้วย เป็นภัณฑไทยด้วย.

เมื่อภิกษุกล่าวว่า ท่านจงให้อีกส่วนหนึ่ง แล้วถือเอาด้วยไถยจิตก็ดี ถือเอาด้วยนับพรรษาโกงก็ดี พึงปรับตามราคาของ.

ก็วินิจฉัยนี้ ใครๆ ก็อาจรู้ได้ในอรรถกถาชื่อกุรุนที, แต่ในอรรถกถาอื่นๆ รู้ได้ยาก ทั้งมีพิรุธด้วย.

สองบทว่า อมูลกํ อคฺคเหสิ ความว่า เมื่อพวกเจ้าของถวายภิกษุถือเอาได้.