ถ้าเจ้าของเขาไม่นำออกไปเอง ทั้งไม่ยอมให้ผู้อื่นนำออก, จะขออารักขาแล้วให้นำออกเสีย ก็ควร.

ในเวลารักษาข้าวกล้า พวกชาวบ้านย่อมทำบ่วงและเครื่องดักสัตว์ทั้งหลายมีฟ้าถล่มเป็นต้นไว้ในนา ด้วยพูดว่า พวกเราจักรักษาข้าวกล้า กินเนื้อไปด้วย. ครั้นฤดูข้าวกล้าผ่านไปแล้ว เมื่อพวกเขาไม่มีความอาลัย หลีกไป ภิกษุจะปล่อยสุกรที่ติดหรือที่ตกแล้ว ในบ่วงและฟ้าถล่มเป็นต้นนั้นควรอยู่.

วินิจฉัยแม้ในเรื่องเนื้อ ๒ เรื่องก็เป็นเช่นกับที่กล่าวไว้แล้วในเรื่องสุกรนั่นเอง.

แม้ในเรื่องปลา ๒ เรื่องก็มีนัยเหมือนกันนี้.