บรรดานาสนะเหล่านั้น นาสนะนี้ว่า สามเณรผู้ประทุษร้าย (นางภิกษุณี) สงฆ์พึงให้ฉิบหายเสีย ชื่อว่าลิงคนาสนะ. พวกภิกษุทำอุกเขปนียกรรม เพราะไม่เห็นหรือไม่ทำคืนอาบัติก็ดี เพราะไม่สละทิฏฐิลามกเสียก็ดี นี้ชื่อสังวาสนาสนะ. พวกภิกษุทำทัณฑกรรม (แก่สมณุเทศ) ว่า เจ้าคนเลว เจ้าจงไปเสีย จงฉิบหายเสีย นี้ชื่อทัณฑกัมมนาสนะ.

แต่ในฐานะนี้ พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงหมายเอาลิงคนาสนะ จึงตรัสว่า พวกเธอจงนาสนะภิกษุณีเมตติยาเสีย ดังนี้.

ด้วยคำว่า อิเม จ ภิกฺขู อนุยุญฺชถ นี้ พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงพระประสงค์นี้ว่า ภิกษุณีนี้มิใช่ผู้กระทำตามธรรมดาของตน, คงถูกพวกภิกษุอื่นยุยงแน่นอน เพราะเหตุนั้น พวกเธอจงสอบสวนคือจงสืบสวนหา จงรู้ตัวภิกษุผู้ยุยงเหล่านี้.

ถามว่า ก็ภิกษุณีเมตติยา พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงรับสั่งให้สึกเสียด้วยปฏิญญา หรือทรงให้สึกด้วยไม่ปฏิญญา.