บทว่า ปฏิจฺฉนฺนํ คือ ที่เขาปิดไว้ด้วยวัตถุมีหญ้าและใบไม้เป็นต้น.

บทว่า วิวเรยฺย คือ พึงเปิดขึ้น.

บทว่า มูฬฺหสฺส คือ คนหลงทิศ.

สองบทว่า มคฺคํ อาจิกฺเขยฺย ความว่า พึงจับที่มือแล้วบอกว่า นี้ทาง.