ก็ ๕๐ บทเหล่านี้และ ๑๑๐ บทเบื้องต้นจึงรวมเป็น ๑๖๐ บท พึงทราบว่า พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสในวาระว่าด้วยทำให้แจ้งความเป็นผู้ทุรพลโดยนัยดังกล่าวมาแล้วนั้น.

คำว่า กถญฺจ ภิกฺขเว เป็นต้นทั้งหมด แม้ในวาระว่าด้วยการบอกลาสิกขา โดยเนื้อความชัดเจนแล้วทีเดียว แต่ควรทราบวินิจฉัยโดยบทดังนี้ :-

๑๔ บทที่เป็นไปกับด้วยความสัมพันธ์คำบอกลาสิกขาเหล่านี้ คือ :- พุทฺธํ ปจฺจกฺขามิ ข้าพเจ้าบอกคืนพระพุทธเจ้า ธมฺมํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระธรรม สงฺฆํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระสงฆ์ สิกฺขํ " ข้าพเจ้าบอกคืนสิกขา วินยํ " ข้าพเจ้าบอกคืนวินัย ปาฏิโมกฺขํ " ข้าพเจ้าบอกคืนปาฏิโมกข์ อุทฺเทสํ " ข้าพเจ้าบอกคืนอุเทศ อุปชฺฌายํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระอุปัชฌายะ อาจริยํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระอาจารย์ สทฺธิวิหาริกํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระอันเตวาสิก อนฺเตวาสิกํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระผู้ร่วมอุปัชฌายะ สมานาจริยกํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระผู้ร่วมอาจารย์ สพฺรหฺมจารึ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระเพื่อนพรหมจรรย์

พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสแล้ว แม้ในวาระว่าด้วยการบอกสิกขานี้.