การบอกลาด้วยคำว่า สงฺฆํ ปจฺจกฺขามิ ไม่ใช่การบอกลาด้วยคำไวพจน์.

การบอกลาสิกขาย่อมมีได้ด้วยคำไวพจน์แห่งพระสงฆ์อย่างนี้คือ :- สุปฏิปนฺนํ สงฺฆํปจฺจกฺขามิข้าพเจ้าบอกคืนพระสงฆ์ผู้ปฏิบัติดี อุชุปฏิปนฺนํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระสงฆ์ผู้ปฏิบัติตรง ญายปฏิปนฺนํ สงฺฆํปจฺจกฺขามิข้าพเจ้าบอกคืนพระสงฆ์ผู้ปฏิบัติเป็นธรรม สามีจิปฏิปนฺนํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระสงฆ์ผู้ปฏิบัติสมควร จตุปฺปุริสยุคํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระสงฆ์คู่บุรุษสี่ อฏฺฐปุริสปุคฺคลํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระสงฆ์คือบุรุษบุคคลแปด อาหุเนยฺยํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระสงฆ์ผู้ควรคำนับ ปาหุเนยฺยํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระสงฆ์ผู้ควรของทำบุญ ทกฺขิเณยฺยํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระสงฆ์ผู้ควรของทำบุญ อญฺชลิกรณียํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระสงฆ์ผู้ควรทำอัญชลี อนุตฺตรํปุญฺญกฺเขตฺตํ สงฺฆํปจฺจกฺขามิข้าพเจ้าบอกคืนพระสงฆ์ผู้เป็นนาบุญ (ของโลก) ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า. [อรรถาธิบายวิธีบอกลาสิกขาทั่วไป]

การบอกลาด้วยคำว่า สิกฺขํ ปจฺจกฺขามิ ไม่ใช่เป็นการบอกลาด้วยคำไวพจน์.

การบอกลาสิกขาย่อมมีได้ด้วยคำไวพจน์แห่งสิกขาอย่างนี้ คือ :- ภิกฺขุสิกฺขํปจฺจกฺขามิข้าพเจ้าบอกคืนสิกขาของภิกษุ ภิกฺขุนีสิกฺขํ " ข้าพเจ้าบอกคืนสิกขาของภิกษุณี อธิสีลสิกฺขํ " ข้าพเจ้าบอกคืนอธิสีลสิกขา อธิจิตฺตสิกฺขํ " ข้าพเจ้าบอกคืนอธิจิตสิกขา อธิปญฺญาสิกฺขํ " ข้าพเจ้าบอกคืนอธิปัญญาสิกขา.