การบอกลาด้วยคำว่า วินยํ ปจฺจกฺขามิ ไม่ใช่เป็นการบอกลาด้วยคำไวพจน์.

การบอกลาสิกขาย่อมมีได้ด้วยคำไวพจน์แห่งวินัย มีอาทิอย่างนี้คือ :- ภิกฺขุวินยํปจฺจกฺขามิข้าพเจ้าบอกคืนวินัยของภิกษุ ภิกฺขุนีวินยํ " ข้าพเจ้าบอกคืนวินัยของนางภิกษุณี ปฐมํปาราชิกํ " ข้าพเจ้าบอกคืนปฐมปาราชิก ทุติยํ" " ข้าพเจ้าบอกคืนทุติยปาราชิก ตติยํ" " ข้าพเจ้าบอกคืนตติยปาราชิก จตุตฺถํ" " ข้าพเจ้าบอกคืนจตุตถปาราชิก สงฺฆาทิเสสํ " ข้าพเจ้าบอกคืนสังฆาทิเสส ถุลฺลจฺจยํ " ข้าพเจ้าบอกคืนถุลลัจจัย ปาจิตฺติยํ " ข้าพเจ้าบอกคืนปาจิตติยะ ปาฏิเทสนียํ " ข้าพเจ้าบอกคืนปาฏิเทสนียะ ทุกฺกฏํ " ข้าพเจ้าบอกคืนทุกกฎ ทุพฺภาสิตํ " ข้าพเจ้าบอกคืนทุพภาษิต.

การบอกลาด้วยคำว่า ปาฏิโมกฺขํ ปจฺจกฺขามิ ไม่ใช่เป็นการบอกลาด้วยคำไวพจน์.

การบอกลาสิกขาย่อมมีได้ด้วยคำไวพจน์แห่งปาฏิโมกข์อย่างนี้คือ :- ภิกฺขุปาฏิโมกฺขํปจฺจกฺขามิข้าพเจ้าบอกคืนภิกขุปาฏิโมกข์ ภิกฺขุนีปาฏิโมกฺขํ " ข้าพเจ้าบอกคืนภิกขุนีปาฏิโมกข์.