การบอกลาสิกขาย่อมมีได้ด้วยคำไวพจน์แห่งคฤหัสถ์อย่างนี้ คือ :- อาคาริโกติมํ ธาเรหิท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็นผู้ครองเรือน กสโกติ " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็นชาวนา วาณิโชติมํ ธาเรหิท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็นพ่อค้า โครกฺโขติ " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็นผู้เลี้ยงโค โอคลฺลโกติ " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็นคนกำพร้า โมลิพทฺโธติ " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็นผู้ไว้ผมจุก กามคุณิโกติ " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็นผู้รักกามคุณ.

การบอกลาด้วยคำว่า อุปาสโกติ มํ ธาเรหิ ไม่ใช่เป็นการบอกลาด้วยคำไวพจน์.

การบอกลาสิกขาย่อมมีได้ด้วยคำไวพจน์แห่งอุบาสกอย่างนี้คือ :- เทฺววาจิโกอุปาสโกติ มํ ธาเรหิท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่าเป็นอุบาสกผู้มีวาจา ๒ เตวาจิโกติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่าเป็นอุบาสกผู้มีวาจา ๓ พุทฺธํ สรณคมนิโก " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่าเป็นอุบาสกผู้เข้าถึงพระพุทธเจ้าว่าเป็นที่พึ่ง ธมฺมํ สรณคมนิโก " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่าเป็นอุบาสกผู้ถึงพระธรรมว่าเป็นที่พึ่ง สงฺฆํ สรณคมนิโกอุปาสโกติ มํ ธาเรหิท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็นอุบาสกผู้ถึงพระสงฆ์ว่าเป็นที่พึ่ง, ปญฺจสิกฺขาปทิโกอุปาสโกติ มํ ธาเรหิท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็นอุบาสกผู้รักษาสิกขาบท ๕ ทสสิกฺขาปทิโกอุปาสโกติ มํ ธาเรหิท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็นอุบาสกผู้รักษาสิกขาบท ๑๐.

การบอกลาด้วยคำว่า อารามิโกติ มํ ธาเรหิ ไม่ใช่เป็นการบอกลาด้วยคำไวพจน์.