atthasataṃ dhammasataṃ dve niruttisatāni ca

cattāri ca ñāṇasatāni atthavase pakaraṇeti taṃ sabbaṃ veditabbaṃ. Taṃ panetaṃ yasmā parivāreyeva āvibhavissati tasmā idha na vaṇṇitanti.

Evaṃ sikkhāpadappaññattiyā ānisaṃsaṃ dassetvā tasmiṃ sikkhāpade bhikkhūhi kattabbakiccaṃ dīpento evañca pana bhikkhave imaṃ sikkhāpadaṃ uddiseyyāthāti āha. Kiṃ vuttaṃ hoti. Bhikkhave imaṃ pana mayā iti sandassitānisaṃsaṃ sikkhāpadaṃ evaṃ pāṭimokkhuddese

Uddiseyyātha ca pariyāpuṇeyyātha ca dhāreyyātha ca aññesañca vāceyyāthāti. Atirekānayanattho hi ettha casaddo tenāyamattho ānīto hotīti. Idāni yaṃ vuttaṃ imaṃ sikkhāpadanti taṃ dassento yo pana bhikkhu methunaṃ dhammaṃ paṭiseveyya pārājiko hoti asaṃvāsoti āha. Evaṃ mūlacchejjavasena daḷhaṃ katvā paṭhamapārājike paññatte aparampi anuppaññattatthāya makkaṭīvatthu udapādi. Tassuppattidīpanatthametaṃ vuttaṃ evañcidaṃ bhagavatā bhikkhūnaṃ sikkhāpadaṃ paññattaṃ hotīti. Tassattho bhagavatā bhikkhūnaṃ idaṃ sikkhāpadaṃ evaṃ paññattaṃ hoti ca idañca aññaṃ vatthu udapādīti.

เล่มที่ ๑ มหาวิภังค์ ภาค ๑๑๙๐

ที่มาและฉบับอื่นของ “เรื่องพระสุทินน์”