sabbā te phāsukā bhaggā gahakūṭaṃ visaṅkhataṃ

visaṅkhāragataṃ cittaṃ taṇhānaṃ khayamajjhagāti

idaṃ paṭhamabuddhavacanaṃ. Keci yadā have pātubhavanti dhammāti khandhake udānagāthaṃ āhu. Esā pana pāṭipadadivase sabbaññubhāvappattassa somanassamayañāṇe paccayākāraṃ paccavekkhantassa uppannā udānagāthāti veditabbā. Yaṃ pana parinibbānakāle abhāsi handadāni bhikkhave āmantayāmi vo vayadhammā saṅkhārā appamādena sampādethāti idaṃ pacchimabuddhavacanaṃ. Ubhinnamantare yaṃ vuttametaṃ majjhimabuddhavacanaṃ. Evaṃ paṭhamamajjhimapacchimavasena tividhaṃ.

Kathaṃ piṭakavasena tividhaṃ. Sabbampi hetaṃ vinayapiṭakaṃ suttantapiṭakaṃ abhidhammapiṭakanti tippabhedameva hoti. Tattha paṭhamasaṅgītiyaṃ saṅgītañca anusaṅgītañca sabbampi samodhānetvā ubhayāni pāṭimokkhāni dve vibhaṅgāni dvāvīsatikkhandhakā soḷasa parivārāti idaṃ vinayapiṭakaṃ

เล่มที่ ๑ มหาวิภังค์ ภาค ๑๒๖

ที่มาและฉบับอื่นของ “เรื่องเวรัญชพราหมณ์”