Ito paresu catūsu āṇattivāresu paṭhame tāva. So gantvā puna paccāgacchatīti bhaṇḍaṭṭhānaṃ gantvā anto ca bahi ca ārakkhaṃ disvā avaharituṃ asakkonto āgacchati. Yadā sakkosi tadāti kiṃ ajjeva haṭaṃ haṭaṃ hoti gaccha yadā sakkosi tadā taṃ avaharāti. Āpatti dukkaṭassāti evaṃ puna āṇattiyāpi dukkaṭameva hoti. Sace pana taṃ bhaṇḍaṃ avassaṃ hāriyaṃ hoti atthasādhikacetanā nāma Maggānantaraphalasadisā tasmā ayaṃ āṇattikkhaṇeyeva pārājiko. Sacepi avahārako saṭṭhivassātikkamena taṃ bhaṇḍaṃ avaharati āṇāpako ca antarāyeva kālaṃ karoti hīnāya vā āvattati assamaṇova hutvā kālaṃ karissati hīnāya vā āvattissati avahārakassa pana avahārakakhaṇeyeva pārājikaṃ. Dutiyavāre yasmā taṃ saṇikaṃ vā bhaṇanto tassa vā badhiratāya mā avaharīti etaṃ vacanaṃ na sāveti tasmā mūlaṭṭho na mutto. Tatiyavāre pana sāvitattā mutto. Catutthavāre tena ca sāvitattā itarena ca sādhūti sampaṭicchitvā oramitattā ubhopi muttāti.

Āṇattikathā niṭṭhitā.

เล่มที่ ๑ มหาวิภังค์ ภาค ๑๒๗๘

ที่มาและฉบับอื่นของ “อาณัตติกประโยค”