{226} Brāhmaṇavatthūsu. So kira brāhmaṇo na kevalaṃ āyantu bhonto arahanto āha yaṃyaṃ panassa vacanaṃ mukhato niggacchati sabbaṃ arahantānaṃ āsanāni paññāpetha pādodakaṃ detha arahanto pāde dhovantūti arahantavādapaṭisaṃyuttaṃyeva. Taṃ panassa pasādabhaññaṃ saddhācaritattā attano saddhābalena samussāhitassa vacanaṃ. Tasmā bhagavā anāpatti bhikkhave pasādabhaññeti āha. Evaṃ vuccamānena pana bhikkhunā na haṭṭhatuṭṭheneva paccayā paribhuñjitabbā arahattasampāpikaṃ pana paṭipadaṃ paripūressāmīti evaṃ yogo karaṇīyoti. Aññabyākaraṇavatthūni saṃyojanavatthusadisāneva. Agāravatthusmiṃ. So bhikkhu gihibhāve anatthikatāya anapekkhatāya abhabbo kho āvuso mādisoti āha na ullapanādhippāyena tenassa anāpatti.
{227} Āvaṭakāmavatthusmiṃ. So bhikkhu vatthukāmesu ca kilesakāmesu ca lokikeneva ādīnavadassanena nirapekkho tasmā āvaṭā me āvuso kāmāti āha tenassa anāpatti. Ettha ca āvaṭāti āvāritā nivāritā paṭikkhittāti attho. Abhirativatthusmiṃ. So bhikkhu sāsane anukkaṇṭhitabhāvena uddesaparipucchādīsu ca abhiratibhāvena abhirato ahaṃ āvuso paramāya abhiratiyāti āha na ullapanādhippāyena tenassa anāpatti.
Pakkamanavatthusmiṃ. Yo imamhā āvāsā paṭhamaṃ pakkamissatīti evaṃ āvāsaṃ vā maṇḍalaṃ vā sīmaṃ vā yaṅkiñci ṭhānaṃ paricchinditvā katāya katikāya yo maṃ arahāti jānantūti tamhā ṭhānā paṭhamaṃ Pakkamati pārājiko hoti. Yo pana ācariyūpajjhāyānaṃ vā kiccena mātāpitūnaṃ vā kenacideva karaṇīyena bhikkhācāratthaṃ vā uddesaparipucchānaṃ vā atthāya aññena vā tādisena karaṇīyena taṃ ṭhānaṃ atikkamitvā gacchati anāpatti. Sacepissa evaṃ gatassa pacchā icchācāro uppajjati na dānāhaṃ tattha gamissāmi evaṃ maṃ arahāti sambhāvessantīti anāpattiyeva. Yopi kenacideva karaṇīyena taṃ ṭhānaṃ patvā sajjhāyamanasikārādivasena aññāvihito vā hutvā corādīhi vā anubaddho meghaṃ vā uṭṭhitaṃ disvā anovassakaṃ pavisitukāmo taṃ ṭhānaṃ atikkamati anāpatti. Yānena vā iddhiyā vā gacchantopi pārājikaṃ na āpajjati padagamaneneva āpajjati. Taṃpi yehi saha katikā katā tehi saddhiṃ apubbaṃ acarimaṃ gacchanto na āpajjati. Evaṃ gacchantā hi sabbepi aññamaññaṃ rakkhanti. Sacepi maṇḍaparukkhamūlādīsu kiñci ṭhānaṃ paricchinditvā yo ettha nisīdati vā caṅkamati vā taṃ arahāti jānissāmāti pupphāni vā ṭhapetvā yo imāni gahetvā pūjaṃ karissati taṃ arahāti jānissāmātiādinā nayena katikā katā hoti. Tatrāpi icchācāravasena tathā karontassa pārājikameva. Sacepi upāsakena antarāmagge vihāro vā kato hoti cīvarādīni vā ṭhapitāni honti ye arahanto te imasmiṃ vihāre vasantu cīvarādīni ca gaṇhantati. Tatrāpi icchācāravasena vasantassa vā tāni vā gaṇhantassa Pārājikameva. Etaṃ pana adhammikaṃ katikavattaṃ tasmā na kātabbaṃ. Aññaṃ vā evarūpaṃ imasmiṃ temāsabbhantare sabbe āraññikā hontu piṇḍapātikaṅgādiavasesadhutaṅgadharā vā athavā sabbeva khīṇāsavā hontūtievamādi. Nānāverajjakā hi bhikkhū sannipatanti. Tattha keci dubbalā appatthāmā evarūpaṃ vattaṃ anupāletuṃ na sakkonti. Tasmā evarūpampi vattaṃ na kātabbaṃ. Imaṃ temāsaṃ sabbeheva na uddisitabbaṃ na paripucchitabbaṃ na pabbājetabbaṃ mūgavattaṃ gaṇhitabbaṃ bahi sīmaṭṭhassāpi saṅghalābho dātabbotievamādikaṃ pana na kātabbameva.