Tena kho pana samayena kasmīragandhāraraṭṭhe sassapākasamaye āravāḷo nāma nāgarājā karakavassaṃ nāma vassaṃ vassāpetvā sassaṃ harāpetvā mahāsamuddaṃ pāpeti. Majjhantikatthero pāṭaliputtato vehāsaṃ abbhuggantvā hamavati āravāḷadahassa upari otaritvā āravāḷadahapiṭṭhiyaṃ caṅkamatipi tiṭṭhatipi nisīdatipi seyyampi kappeti. Nāgamāṇavikā taṃ disvā āravāḷassa nāgarājassa ārocesuṃ mahārāja eko chinnabhinnapaṭadharo bhaṇḍu kāsāvavasano amhākaṃ udakaṃ dūsetīti. Nāgarājā taṃ sutvā tāvadeva kodhābhibhūto nikkhamitvā theraṃ disvā makkhaṃ asahamāno antalikkhe anekāni bhiṃsanakāni nimmini. Tato tato bhusā vātā Vāyanti. Rukkhā bhijjanti. Pabbatakūṭāni patanti. Meghā gajjanti. Vijjulatā niccharanti. Asaniyo phalanti. Bhinnaṃ viya gagaṇaṃ udakaṃ paggharati. Bhayānakarūpā nāgakumārā sannipatanti. Sayampi dhūmāyati pajjalati paharaṇavuṭṭhiyo visajjeti ko ayaṃ muṇḍako chinnabhinnapaṭadharotiādīhi pharusavacanehi theraṃ santajjeti. Etha gaṇhatha hanatha niddamathaṃ imaṃ samaṇanti nāgabalaṃ āṇāpesi. Thero sabbantaṃ bhiṃsanakaṃ nāgabalaṃ attano iddhibalena paṭibāhitvā nāgarājānaṃ āha

sadevakopi ce loko āgantvā tāsayeyya maṃ

na me paṭibalo assa janetuṃ bhayabheravaṃ.

Sacepi tvaṃ mahiṃ sabbaṃ sasamuddaṃ sapabbataṃ

เล่มที่ ๑ มหาวิภังค์ ภาค ๑๗๒

ที่มาและฉบับอื่นของ “เรื่องเวรัญชพราหมณ์”