Tasmiñca divase tambapaṇṇidīpe jeṭṭhamūlanakkhattannāma hoti.

Rājā nakkhattaṃ ghosāpetvā chaṇaṃ karothāti amacce āṇāpetvā cattāḷīsapurisasahassaparivāro nagaramhā nikkhamitvā yena missakapabbato tena pāyāsi migavaṃ kīḷitukāmo. Atha tasmiṃ pabbate adhivatthā ekā devatā rañño there dassessāmīti rohitamigarūpaṃ gahetvā avidūre tiṇapaṇṇāni khādamānā viya carati. Rājā taṃ disvā ayuttandāni pamattaṃ vijjhitunti jiyaṃ pothesi. Migo ambatthalamaggaṃ gahetvā palāyituṃ ārabhi. Rājā piṭṭhito piṭṭhito anubandhanto ambatthalameva abhiruhi. Migopi therānaṃ avidūre antaradhāyi. Mahindatthero rājānaṃ avidūre āgacchantaṃ disvā mamaṃyeva rājā passatu mā itareti adhiṭṭhahitvā tissa tissa ito ehīti āha. Rājā sutvā cintesi imasmiṃ dīpe jāto maṃ tissoti nāmaṃ gahetvā ālapituṃ samattho nāma natthi ayaṃ pana chinnabhindapaṭadharo bhaṇḍu kāsāvavasano maṃ nāmena ālapati ko nukho ayaṃ bhavissati manusso vā amanusso vāti. Thero āha

samaṇā mayaṃ mahārāja dhammarājassa sāvakā

taveva anukampāya jambudīpā idhāgatāti.

เล่มที่ ๑ มหาวิภังค์ ภาค ๑๘๔

ที่มาและฉบับอื่นของ “เรื่องเวรัญชพราหมณ์”