บาลีอักษรโรมัน ฉบับสยามรัฐ

[192] Ito satta tato satta saṃsarāmi catuddasa nivāsamabhijānāmi yattha me vusitaṃ pure. {192.1} Dīgharattaṃ kho ahaṃ bhante avinipāto avinipātaṃ sañjānāmi āsā ca pana me santiṭṭhati sakadāgāmitāyāti. Acchariyamidaṃ āyasmato janavasabhassa yakkhassa abbhūtamidaṃ āyasmato janavasabhassa yakkhassa dīgharattaṃ kho ahaṃ bhante avinipāto avinipātaṃ sañjānāmīti pavedesi āsā ca pana me santiṭṭhati sakadāgāmitāyāti pavedesi kutonidānaṃ panāyasmā janavasabho yakkho evarūpaṃ uḷāravisesādhigamaṃ sañjānātīti . na aññatra bhagavā tava sāsanā na aññatra sugata tava sāsanā yadagge ahaṃ bhante bhagavati ekantato abhippasanno tadagge ahaṃ bhante dīgharattaṃ avinipāto avinipātaṃ sañjānāmi āsā ca pana me santiṭṭhati sakadāgāmitāya idhāhaṃ bhante vessavaṇena mahārājena pesito virūḷhakassa mahārājassa santike kenacideva karaṇīyena addasaṃ bhagavantaṃ antarāmagge Giñjakāvasathaṃ pavisitvā māgadhike paricārake ārabbha aṭṭhikatvā manasikatvā sabbaṃ cetaso samannāharitvā nisinnaṃ gatiṃ nesaṃ jānissāmi abhisamparāyaṃ yaṃgatikā te bhavanto yaṃabhisamparāyāti anacchariyaṃ kho panetaṃ bhante yaṃ vessavaṇassa mahārājassa tassaṃ parisāyaṃ bhāsato sammukhā paṭiggahitaṃ yaṃgatikā te bhavanto yaṃabhisamparāyāti tassa mayhaṃ bhante etadahosi bhagavantañca dakkhāmi idañca bhagavato ārocessāmīti ime kho me bhante dve paccayā bhagavantaṃ dassanāya upasaṅkamituṃ {192.2} purimāni bhante divasāni purimatarāni tadahuposathe paṇṇarase vassūpanāyikāya puṇṇamāya rattiyā kevalakappā ca devā tāvatiṃsā sudhammāyaṃ sabhāyaṃ sannisinnā honti sannipatitā mahatī ca dibbaparisā samantato nisinnā honti cattāro ca mahārājāno catuddisā nisinnā honti puratthimāya disāya dhataraṭṭho mahārājā pacchimābhimukho nisinno hoti devehi purakkhatvā dakkhiṇāya disāya virūḷhako mahārājā uttarābhimukho nisinno hoti devehi purakkhatvā pacchimāya disāya virūpakkho mahārājā puratthimābhimukho nisinno hoti devehi purakkhatvā uttarāya disāya vessavaṇo mahārājā dakkhiṇābhimukho nisinno hoti devehi purakkhatvā yadā bhante kevalakappā ca devā tāvatiṃsā sudhammāyaṃ sabhāyaṃ nisinnā honti sannipatitā mahatī ca dibbaparisā samantato nisinnā honti cattāro ca mahārājāno catuddisā Nisinnā honti idaṃ nesaṃ hoti āsanasmiṃ atha pacchā amhākaṃ āsanaṃ hoti ye te bhante devā bhagavati brahmacariyaṃ caritvā adhunūpapannā tāvatiṃsakāyaṃ te aññe deve ativirocenti vaṇṇena ceva yasasā ca tena sudaṃ bhante devā tāvatiṃsā attamanā honti pamuditā pītisomanassajātā dibbā vata bho kāyā paripūrenti hāyanti asurakāyāti athakho bhante sakko devānamindo devānaṃ tāvatiṃsānaṃ sampasādaṃ viditvā imāhi gāthāhi anumodi

อรรถกถา ฉบับแปลไทย

การสงเคราะห์วัสสูปนายิกา ทวยเทพได้ทำแล้วดังนี้.

อรรถกถา ฉบับแปลไทย

แม้ในกาลนั้น ทวยเทพได้ประชุมแล้ว ด้วยการณ์นั่นเทียว.

อรรถกถา ฉบับแปลไทย

บทว่า อิทํ เตสํ โหติ อาสนสฺมึ ความว่า อาสนะนี้เป็นของมหาราชทั้งสี่เหล่านั้น. ครั้นมหาราชแม้เหล่านั้นได้นั่งอย่างนี้แล้ว ต่อมาภายหลัง อาสนะจึงมีแก่เรา.

อรรถกถา ฉบับแปลไทย

บทว่า เยนตฺเถน ความว่า ด้วยประโยชน์แห่งวัสสูปนายิกาใด.

อรรถกถา ฉบับแปลไทย

บทว่า ตํ อตฺถํ จินฺตยิตฺวา ความว่า คิดการอารักขาพระภิกษุสงฆ์ที่อยู่ป่านั้นแล้ว ปรึกษากับมหาราชทั้งสี่ว่า ท่านทั้งหลายจงจัดแจงอารักขาพระภิกษุสงฆ์ผู้อยู่ในป่านั้นๆ.

อรรถกถา ฉบับแปลไทย

บทว่า วุตฺตวจนาปิ ตํ ความว่า เทวบุตร ๓๓ องค์ย่อมกล่าวออกชื่อว่ามหาราช. เทวบุตร ๓๓ องค์ย่อมพร่ำเรียกอย่างนั้น. มหาราชนอกนี้ ก็ระบุชื่อรองๆ ลงมา.

อรรถกถา ฉบับแปลไทย

ก็บทว่า ตํ แม้ในบททั้งสองเป็นเพียงนิบาตเท่านั้น.

อรรถกถา ฉบับแปลไทย

บทว่า อปกฺกนฺตา ความว่า ไม่หลีกไปแล้ว.

เล่มที่ ๑๐ ทีฆนิกาย มหาวรรค๙๙

อรรถกถา ฉบับแปลไทย เป็นงานของผู้แปลและผู้จัดพิมพ์ฉบับแปล คัดมาตามต้นฉบับโดยไม่แก้ถ้อยคำ แสดงภายใต้ เงื่อนไขนี้ หากเจ้าของประสงค์ให้นำออก แจ้งที่ saddhammadana@gmail.com จะนำออกทันที

ที่มาและฉบับอื่นของ “๕. ชนวสภสูตร”