[๒๐๙] ภิกฺขุปริสา อานนฺทํ ทสฺสนายาติ เย ภควนฺตํ ปสฺสิตุกามา เถรํ อุปสงฺกมนฺติ, เย จ "อายสฺมา กิร อานนฺโท สมนฺตปาสาทิโก อภิรูโป ทสฺสนีโย พหุสฺสุโต สํฆโสภโน"ติ เถรสฺส คุเณ สุตฺวาว อาคจฺฉนฺติ, เต สนฺธาย "ภิกฺขุปริสา อานนฺทํ ทสฺสนาย อุปสงฺกมนฺตี"ติ วุตฺตํ. เอส นโย สพฺพตฺถ. อตฺตมนาติ สวเนน โน ทสฺสนํ สเมตีติ สกมนา ตุฏฺฐจิตฺตา. ธมฺมนฺติ "กจฺจิ อาวุโส ขมนียํ, กจฺจิ ยาปนียํ, กจฺจิ โยนิโสมนสิกาเร ๔- กมฺมํ กโรถ, อาจริยูปชฺฌายวตฺตํ ปูเรถา"ติ เอวรูปํ ปฏิสนฺถารธมฺมํ. ตตฺถ ภิกฺขุนีสุ "กจฺจิ ภคินิโย อฏฺฐ ครุธมฺเม สมาทาย วตฺตถา"ติ อิทํปิ นานากรณํ โหติ. อุปาสเกสุ อาคเตสุ "อุปาสก น เต กจฺจิ สีสํ วา องฺคํ วา รุชฺชติ, อโรคา เต ปุตฺตภาตโร"ติ น เอวํ ปฏิสนฺถารํ กโรติ, เอวํ ปน กโรติ "กถํ ปน อุปาสกา ตีณิ สรณานิ ปญฺจ สีลานิ รกฺขถ, มาสสฺส อฏฺฐ อุโปสถงฺคานิ ๕- กโรถ, มาตาปิตูนํ อุปฏฺฐานวตฺตํ กโรถ, ๖- ธมฺมิกสมณพฺราหฺมเณ ปฏิชคฺคถา"ติ อุปาสิกาสุปิ เอเสว นโย.