[๓๒๑] มหาปุริโสปิ "มม อิโตว นิกฺขมิตฺวา ปพฺพชฺชนํ นาม น ยุตฺตํ, อหํ ราชกุลสฺส อตฺถํ อนุสาสามิ. ตสฺมา รญฺโญ อาโรเจสฺสามิ. สเจ โสปิ ปพฺพชิสฺสติ, สุนฺทรเมว. โน เจ ปพฺพชิสฺสติ, ปุโรหิตฏฺฐานํ นิยฺยาเทตฺวา ๓- อหํ ปพฺพชิสฺสามี"ติ จินฺเตตฺวา ราชานํ อุปสงฺกมิ, เตน วุตฺตํ "อถโข โภ มหาโควินฺโท ฯเปฯ นาหํ โปโรหจฺเจ รเม"ติ.

ตตฺถ ตฺวํ ปชานสฺสุ รชฺเชนาติ ตว รชฺเชน ตฺวเมว ปฏิชานาหิ. ๔- นาหํ โปโรหิจฺเจ รเมติ อหํ ปุโรหิตภาเว น รมามิ, อุกฺกณฺฐิโตสฺมิ, อญฺญํ อนุสาสกํ ชานาหิ, นาหํ โปโรหิจฺเจ รเมติ.