บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
[๑๘๖] อนิจฺจา วต สงฺขารา อุปฺปาทวยธมฺมิโน อุปฺปชฺชิตฺวา นิรุชฺฌนฺติ เตสํ วูปสโม สุโขติ ฯ มหาสุทสฺสนสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ จตุตฺถํ ฯ ________________ ชนวสภสุตฺตํ
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
เอวํ อทฺธุวาติ ๑- เอวํ อุทกพุพฺพุฬาทโย ๒- วิย ธุวภาวํ วิรหิตา. เอวํ อนสฺสาสิกาติ เอวํ สุปินเก ปีตปานียํ วิย อนุลิตฺตจนฺทนํ วิย จ อสฺสาสวิรหิตา.
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
สรีรํ นิกฺขิเปยฺยาติ สรีรํ ฉฑฺเฑยฺย. อิทานิ อญฺญสฺส สรีรสฺส นิกฺเขโป วา ปฏิชคฺคนํ วา นตฺถิ กิเลสปหีนตฺตา ๓- อานนฺท ตถาคตสฺสาติ วทติ. อิทญฺจ ปน วตฺวา ปุน เถรํ อามนฺเตสิ, จกฺกวตฺติโน อานุภาโว นาม รญฺโญ ปพฺพชิตสฺส สตฺตเม ทิวเส อนฺตรธายติ. มหาสุทสฺสนสฺส ปน กาลกิริยโต สตฺตเมว ทิวเส สตฺตรตนปาการา สตฺตรตนตาลา จตุราสีติ โปกฺขรณีสหสฺสานิ ธมฺมปาสาโท ธมฺมโปกฺขรณี จกฺกรตนนฺติ สพฺพเมตํ อนฺตรธายีติ. หตฺถิอาทีสุ ปน อยํ ธมฺมตา ขีณายุกา สเหว กาลํ กโรนฺติ. อายุเสเส สติ หตฺถิรตนํ อุโปสถกุลํ คจฺฉติ. อสฺสรตนํ วลาหกกุลํ. มณิรตนํ วิปุลปพฺพตเมว ๔- คจฺฉติ. อิตฺถีรตนสฺส อานุภาโว อนฺตรธายติ. คหปติรตนสฺส จกฺขุ ปากติกเมว โหติ. ปริณายกรตนสฺส เวยฺยตฺติกํ ๕- นสฺสติ.
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
อิทมโวจ ภควาติ อิทํ ปาลิยํ อารุฬฺหญฺจ อนารุฬฺหญฺจ สพฺพํ ภควา อโวจ. เสสํ อุตฺตานตฺถเมวาติ.
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
มหาสุทสฺสนสุตฺตวณฺณนา นิฏฺฐิตา.
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
@๔ ฉ.ม., อิ. เวปุลฺลปพฺพตเมว ๕ ฉ.ม., อิ. เวยฺยตฺติยํ