ภาษาไทย ฉบับหลวง
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
ภาษาไทย ฉบับหลวง
[๒๔๖] สุพรหมและปรมัตตพรหม ซึ่งเป็นบุตรของพระพุทธเจ้าผู้มี ฤทธิ์ ก็มาด้วย สนังกุมารพรหม และติสสพรหมแม้นั้น ก็มายังป่าอันเป็นที่ประชุมของ ภิกษุ ท้าวมหาพรหมย่อมปกครอง พรหมโลกพันหนึ่ง ท้าวมหาพรหมนั้น บังเกิดแล้วในพรหมโลก มีอานุภาพ มีกายใหญ่โต มียศ ก็มา พรหม ๑๐ พวก ผู้เป็น อิสระในพวกพรหมพันหนึ่ง มีอำนาจเป็นไปเฉพาะองค์ ละอย่างก็มา มหาพรหมชื่อหาริตะ อันบริวารแวดล้อมแล้ว มาในท่าม กลางพรหมเหล่านั้น มารเสนา ได้เห็นพวกเทวดา พร้อมทั้ง พระอินทร์ พระพรหมทั้งหมดนั้น ผู้มุ่งมา ก็มาด้วย แล้วกล่าวว่าท่านจงดูความ เขลาของมาร พระยามารกล่าวว่า พวกท่านจงมาจับ เทวดาเหล่านี้ผูกไว้ ความผูกด้วยราคะ จงมีแก่ท่านทั้งหลาย พวกท่านจงล้อมไว้โดยรอบ อย่า ปล่อยใครๆ ไป พระยามารบัง คับเสนามารในที่ประชุมนั้นดังนี้แล้ว เอาฝ่ามือตบแผ่นดิน กระทำเสียงน่ากลัว เหมือนเมฆยังฝนให้ตก คำราม อยู่ พร้อมทั้ง ฟ้าแลบ ฉะนั้น เวลานั้น พระยามารนั้นไม่อาจยังใครให้ เป็นไป ในอำนาจได้ โกรธจัด กลับไปแล้ว พระศาสดาผู้มีพระจักษุทรง พิจารณาทราบเหตุนั้นทั้งหมด แต่นั้น จึงตรัสเรียกสาวกผู้ ยินดีในพระศาสนาตรัสว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย มารเสนามาแล้ว พวกเธอจงรู้จักเขา ภิกษุเหล่านั้นสดับพระดำรัสสอนของพระ พุทธเจ้าแล้ว ได้กระทำความ เพียร ม ารและเสนามารหลีกไป จากภิกษุผู้ปราศจากราคะ ไม่ยังแม้ขน ของท่านให้ไหว (พระยามารกล่าวสรรเสริญว่า) พวกสาวกของพระองค์ ทั้งหมดชนะ สงครามแล้ว ล่วงความกลัวได้แล้ว มียศปรากฏในหมู่ชน บันเทิงอยู่กับด้วยพระอริยเจ้า ผู้เกิดแล้วในพระศาสนา ดังนี้แล. ฯ จบมหาสมัยสูตร ที่ ๗ ------------------------------ ๘. สักกปัญหสูตร (๒๑)
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
โมทนฺติ สห ภูเตหิ สาวกา เต ชเนสุตาติ.
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
ตตฺถ โมทนฺติ สห ภูเตหีติ ทสพลสฺส สาสเน ภูเตหิ สญฺชาเตหิ อริเยหิ สทฺธึ โมทนฺติ ปโมทนฺติ. ชเนสุตาติ ชเนสุ ๑- วิสฺสุตา ปากฏา อภิญฺญาตา.
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
อิมํ ปน มหาสมยสุตฺตํ นาม เทวตานํ ปิยํ มนาปํ, ตสฺมา มงฺคลํ วทนฺเตน อภินวฏฺฐาเนสุ อิทเมว สุตฺตํ วตฺตพฺพํ.
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
เทวตา กิร "อิมํ สุตฺตํ สุณิสฺสามา"ติ โอหิตโสตา สุณนฺติ. ๒- เทสนาปริโยสาเน ปนสฺส โกฏิสตสหสฺสเทวตา อรหตฺตํ ปตฺตา, โสตาปนฺนาทีนํ คณนา นตฺถิ. เทวตานญฺจสฺส ปิยมนาปภาเวน ๓- อิทํ วตฺถุ:-
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
โกฏิปพฺพตวิหาเร กิร นาคเลณทฺวาเร นาครุกฺเข เอกา เทวธีตา วสติ. เอโก ทหโร อนฺโตเลเณ อิมํ สุตฺตํ สชฺฌายติ. เทวธีตา สุตฺวา สุตฺตปริโยสาเน มหาสทฺเทน สาธุการํ อทาสิ. โก เอโสติ. อหํ ภนฺเต เทวธีตาติ. กสฺมา สาธุการํ อทาสีติ. ภนฺเต ทสพเลน มหาวเน นิสีทิตฺวา กถิตทิวเส อิมํ สุตฺตํ สุตฺวา อชฺช อสฺโสสึ, ภควตา กถิตโต เอกกฺขรํปิ อหาเปตฺวา สุคหิโต อยํ ธมฺโม ตุเมฺหหีติ. ทสพลสฺส กถยโต สุตํ ตยาติ. อาม ภนฺเตติ มหา กิร เทวตาสนฺนิปาโต อโหสิ, ตฺวํ กตฺถ ฐิตา สุณีติ.
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
อหํ ภนฺเต มหาวนวาสินี เทวตา, มเหสกฺขาสุ ปน เทวตาสุ อาคจฺฉนฺตีสุ ชมฺพูทีเป โอกาสํ นาลตฺถํ, อถ อิมํ ตามฺพปณฺณีทีปํ อาคนฺตฺวา ชมฺพุโกลปฏฺฏเน ฐตฺวา โสตุํ อารทฺธามฺหิ, ๔- ตตฺราปิ มเหสกฺขาสุ เทวตาสุ อาคจฺฉนฺตีสุ อนุปุพฺเพน ปฏิกฺกมมานา โรหณชนปเท มหาคามสฺส ๕- ปิฏฺฐิภาคโต สมุทฺเท ๕- คลปฺปมาณํ อุทกํ ปวิสิตฺวา ตตฺถ ฐิตา อสฺโสสินฺติ. ตุยฺหํ ฐิตฏฺฐานโต
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
@๔ ฉ.ม., อิ. อารทฺธมฺหิ ๕-๕ อิ. ปิฏฺฐิภาเค โคตกสมุทฺเท ทูเร สตฺถารํ ปสฺสสิ เทวเตติ. กึ กเถถ ภนฺเต, สตฺถา มหาวเน ธมฺมํ เทเสนฺโต นิรนฺตรํ มมญฺเญว โอโลเกสีติ ๑- มญฺญมานา โอตฺตปฺปามิ ๒- หิริยามีติ. ๒-
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
ตํทิวสํ กิร โกฏิสตสหสฺสเทวตา อรหตฺตํ ปตฺตา, กึ ๓- ตุเมฺหปิ ตทา อรหตฺตํ ปตฺตาติ. นตฺถิ ภนฺเตติ. อนาคามิผลํ ปตฺตตฺถ มญฺเญติ. นตฺถิ ภนฺเตติ. สกทาคามิผลํ ปตฺตตฺถ มญฺเญติ. นตฺถิ ภนฺเตติ. ตโย มคฺเค ปตฺตา กิร เทวตา คณนปถํ อตีตา, โสตาปนฺนา ชาตตฺถ มญฺเญติ. เทวตา ตํทิวสํ โสตาปตฺติผลํ ปตฺตา ๔- หรายมานา "อปุจฺฉิตพฺพํ ปุจฺฉติ อยฺโย"ติ อาห. ตโต นํ โส ภิกฺขุ อาห "สกฺกา ปน เทวเต ตว อตฺตภาวํ อมฺหากํ ทสฺเสตุนฺ"ติ. น สกฺกา ภนฺเต สกลกายํ ทสฺเสตุํ, องฺคุลิปพฺพมตฺตํ ทสฺเสสฺสามิ อยฺยสฺสาติ กุญฺจิกฉิทฺเทน องฺคุลึ อนฺโตเลณาภิมุขํ อกาสิ, จนฺทสหสฺสสุริยสหสฺสอุคฺคมนกาโล วิย อโหสิ. เทวธีตา "อปฺปมตฺตา ภนฺเต โหถา"ติ ทหรภิกฺขุํ วนฺทิตฺวา อคมาสิ. เอวํ อิมํ สุตฺตํ เทวตานํ ปิยํ มนาปํ, มมายนฺติ นํ เทวตาติ.
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
มหาสมยสุตฺตวณฺณนา นิฏฺฐิตา.
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
@โอตฺตปฺปมานา หิริยมานา อูมีสุ นิลียามิ. ๓ ฉ.ม. กึ สทฺโท น ทิสฺสติ.
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
@๔ ฉ.ม., อิ. ปตฺตตฺตา