พระศาสดาได้ตรัสกับพวกเทพทั้งหมดเหล่านั้น พร้อมทั้งพระอินทร์และพระพรหมผู้ประชุมกันอยู่ จงดูความโง่เขลาของกัณหมาร มหาเสนามารได้ส่งเสนามารไป ในที่ประชุมใหญ่ของเหล่าเทพด้วยคำว่า

“พวกท่านจงไปจับหมู่เทพผูกไว้ พวกท่านจงผูกไว้ด้วยราคะเถิด จงล้อมไว้ทุกด้าน ใครๆ อย่าได้ปล่อยให้ผู้ใดหลุดพ้นไป”

แล้วก็เอาฝ่ามือตบแผ่นดินทำเสียงน่ากลัว (แต่) ในเวลานั้น ไม่อาจ ทำให้ใครตกอยู่ในอำนาจได้ จึงกลับไปทั้งที่เกรี้ยวโกรธ เหมือนเมฆฝนที่บันดาลให้ฝนตก ฟ้าร้อง ฟ้าแลบ ฉะนั้น

[๓๔๓] พระศาสดาผู้มีพระจักษุ ทรงทราบเหตุทั้งหมด ทรงกำหนดแล้ว จึงรับสั่งเรียกพระสาวกผู้ยินดีในศาสนามาตรัสว่า

‘ภิกษุทั้งหลาย เสนามารมุ่งมากันแล้ว

พวกเธอจงรู้จักพวกเขา’

ภิกษุเหล่านั้นทูลรับสนองพระดำรัสแล้ว

พากันทำความเพียร

เสนามารหลีกไปจากเหล่าภิกษุผู้ปราศจากราคะ

ไม่อาจแม้ทำขนของภิกษุเหล่านั้นให้ไหวได้

(พญามารกล่าวสรรเสริญว่า)

‘หมู่พระสาวกของพระพุทธเจ้า

ชนะสงครามแล้วทั้งสิ้น ล่วงพ้นความหวาดกลัว

มียศปรากฏอยู่ในหมู่ชน

บันเทิงอยู่กับภูต ๑- ทั้งหลาย”

มหาสมยสูตรที่ ๗ จบ

@เชิงอรรถ :

@๑ ภูต ในที่นี้หมายถึงพระอริยะในศาสนาของพระทศพล (ที.ม.อ. ๓๔๓/๓๑๐)