อรรถกถาบาลี อักษรไทย

บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ

[๒๓๓] สเจ ปชหถ กามานิ ยตฺถ สตฺโต ปุถุชฺชโน อารมฺภโวฺห ทฬฺหา โหถ ขนฺตีพลสมาหิตา ฯ เอส มคฺโค อุชุมคฺโค เอส มคฺโค อนุตฺตโร สทฺธมฺโม สพฺภิ รกฺขิโต พฺรหฺมโลกูปปตฺติยาติ ฯ

อรรถกถาบาลี อักษรไทย

ราชาว รญฺญนฺติ อหํ หิ โภ เอตรหิ ปกติรญฺญํ มชฺเฌ จกฺกวตฺติราชา วิย. พฺรหฺมาว พฺราหฺมณานนฺติ ๒- ปกติพฺราหฺมณานํ ๓- มชฺเฌ มหาพฺรหฺมสทิโส. เทวตาว คหปติกานนฺติ อวเสสคหปติกานํ ปนมฺหิ สกฺกเทวราชสทิโส.

อรรถกถาบาลี อักษรไทย

ภริยานํ อามนฺตนาวณฺณนา

อรรถกถาบาลี อักษรไทย

[๓๒๕] จตฺตาลีสา ภริยา สาทิสิโยติ สาทิสิโย จตฺตาลีสาว ภริยา, อญฺญา ปนสฺส ตีสุ วเยสุ นาฏกิตฺถิโย พหุกาเยว.

เล่มที่ ๑๐ ทีฆนิกาย มหาวรรค๔๕๙

ที่มาและฉบับอื่นของ “๖. มหาโควินทสูตร”