อรรถกถาบาลี อักษรไทย

วิชินิตฺวา ปน ตํ ทสสหสฺสโยชนปฺปมาณํ ชมฺพูทีปํ ทกฺขิณสมุทฺทโตปิ ปจฺจุตฺตริตฺวา สตฺตโยชนสหสฺสปฺปมาณํ อมรโคยานํ ๓- วิเชตุํ ปุพฺเพ วุตฺตนเยเนว คนฺตฺวา ตํปิ สมุทฺทปริยนฺตํ ตเถว อภิวิชินิตฺวา ปจฺฉิมสมุทฺทโตปิ อุตฺตริตฺวา อฏฺฐโยชนสหสฺสปฺปมาณํ อุตฺตรกุรุํ วิเชตุํ ตเถว คนฺตฺวา ตํปิ สมุทฺทปริยนฺตํ ตเถว อภิวิชิย อุตฺตรสมุทฺทโตปิ ปจฺจุตฺตรติ.

บาลีอักษรโรมัน ฉบับสยามรัฐ

[171] [2]- Rājā ānanda mahāsudassano catūhi iddhīhi samannāgato hoti . Katamāhi catūhi iddhīhi. Idhānanda rājā mahāsudassano abhirūpo ahosi dassanīyo pāsādiko paramāya vaṇṇapokkharatāya samannāgato ativiya aññehi manussehi . rājā ānanda mahāsudassano imāya paṭhamāya iddhiyā samannāgato ahosi.

อรรถกถาบาลี อักษรไทย

เอตฺตาวตา รญฺญา จกฺกวตฺตินา จาตุรนฺตาย ปฐวิยา อาธิปจฺจํ อธิคตํ โหติ. โส เอวํ วิชิตวิชโย อตฺตโน รชฺชสิริสมฺปตฺติทสฺสนตฺถํ สปริโส อุทฺธํ คคณตลํ อภิลงฺฆิตฺวา สุวิกสิตปทุมุปฺปลกุมุทปุณฺฑริกวนวิจิตฺเต จตฺตาโร ชาตสเร วิย ปญฺจสตปญฺจสตปริตฺตทีปปริวาเร จตฺตาโร มหาทีเป โอโลเกตฺวา จกฺกรตนเทสิเตเนว มคฺเคน ยถานุกฺกมํ อตฺตโน ราชธานึ ปจฺจาคจฺฉติ. อถ ตํ จกฺกรตนํ อนฺเตปุรทฺวารํ อุปโสภยมานํ ๔- วิย หุตฺวา ติฏฺฐติ

อรรถกถาบาลี อักษรไทย

เอวํ ปติฏฺฐิเต ปน ตสฺมึ จกฺกรตเน ราชนฺเตปุเร อุกฺกาหิ วา ทีปิกาหิ วา น กิญฺจิ กรณียํ โหติ, จกฺกรตโนภาโสเยว รตฺตึ อนฺธการํ วิธมติเยว. เย ปน อนฺธการตฺถิกา โหนฺติ, เตสํ อนฺธการเมว โหติ. มหาสุทสฺสนสฺสาปิ สพฺพเมตํ ตเถว อโหสิ. เตน วุตฺตํ "ทกฺขิณสมุทฺทํ อชฺโฌคาเหตฺวา ฯเปฯ เอวรูปํ จกฺกรตนํ ปาตุรโหสี"ติ.

อรรถกถาบาลี อักษรไทย

หตฺถิรตนวณฺณนา

เล่มที่ ๑๐ ทีฆนิกาย มหาวรรค๓๗๐

ที่มาและฉบับอื่นของ “๔. มหาสุทัสสนสูตร”