อรรถกถาบาลี อักษรไทย

@๗ ฉ.ม., อิ. สุปติฏฺฐิโต อสิกฺขิตฺวาว ยุทฺธํ ปวิฏฺโฐสี"ติ วตฺวา "นาสกฺขิ ตาต เวชยนฺตํ กมฺเปตุนฺ"ติ ปุจฺฉิ. อาจริยํ ภนฺเต นาลตฺถนฺติ. อถ นํ เถโร "ตาต ตุมฺหาทิเส อกมฺเปนฺเต โก อญฺโญ กมฺเปสฺสติ, ทิฏฺฐปุพฺพนฺเต ตาต อุทกปิฏฺเฐ โคมยปิณฺฑํ ปลฺลวตนฺติ ๑- วตฺวา ตาต กปลฺลปูวํ ๒- ปจนฺตา อนฺเต ๓- น ๓- ปริจฺฉินฺทนฺติ, อิมินา โอปมฺเมน ชานาหี"ติ อาห. โส "วฏฺฏิสฺสติ ภนฺเต เอตฺตเกนา"ติ วตฺวา ปาสาเทน ปติฏฺฐิโตกาสํ อุทกํ โหตูติ อธิฏฺฐาย เวชยนฺตาภิมุโข อคมาสิ.

ภาษาไทย ฉบับหลวง

[๑๐๘] คนเหล่าใด ทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่ ทั้งพาลทั้งบัณฑิต ทั้งมั่งมี ทั้งขัดสน ล้วนมีความตายเป็นเบื้องหน้า ภาชนะดินที่นายช่าง หม้อกระทำแล้ว ทั้ง เล็กทั้งใหญ่ ทั้งสุกทั้งดิบ ทุกชนิด มีความแตกเป็นที่สุด ฉันใด ชีวิต ของสัตว์ทั้งหลายก็ฉันนั้น ฯ พระศาสดาได้ตรัสคาถาประพันธ์ต่อไปอีกว่า วัยของเรา แก่หง่อมแล้ว ชีวิตของเราเป็นของน้อย เราจักละ พวกเธอไป เรากระทำที่พึ่งแก่ตนแล้ว ดูกรภิกษุทั้งหลายพวกเธอจงเป็นผู้ไม่ประมาท มีสติ มีศีล อันดีเถิด จงเป็น ผู้ มีความดำริตั้งมั่นดีแล้ว ตามรักษาจิตของตนเถิด ผู้ใด จักเป็น ผู้ ไม่ประมาท อยู่ในธรรมวินัยนี้ ผู้นั้นจักละชาติสงสาร แล้วกระทำที่สุด แห่งทุกข์ได้ ดังนี้ ฯ จบภาณวารที่สาม ฯ

อรรถกถาบาลี อักษรไทย

เทวธีตโร ตํ ทิสฺวา "เอกวารํ ลชฺชิตฺวา คโต, ปุนปิ สามเณโร เอติ, ปุนปิ เอตี"ติ วทึสุ. สกฺโก เทวราชา "มา มยฺหํ ปุตฺเตน สทฺธึ กถยิตฺถ, อิทานิ เตน อาจริโย ลทฺโธ, ขเณน ปาสาทํ กมฺเปสฺสตี"ติ อาห. สามเณโร ๔- ปาทงฺคุฏฺเฐน ปาสาทถูปิกมฺปหริ. ปาสาโท จตูหิ ทิสาหิ โอนมติ. เทวตา "เทหิ ตาต ปาสาทสฺส ปติฏฺฐาตุํ, เทหิ ตาต ปาสาทสฺส ปติฏฺฐาตุนฺ"ติ วิรวึสุ. สามเณโร ปาสาทํ ยถาฐาเน ฐเปตฺวา ปาสาทมตฺถเก ฐตฺวา อุทานํ อุทาเนสิ:-

อรรถกถาบาลี อักษรไทย

อชฺเชวาหํ ปพฺพชิโต อชฺชปตฺตาสวกฺขยํ

อรรถกถาบาลี อักษรไทย

อชฺช กมฺเปมิ ปาสาทํ อโห พุทฺธสฺสุฬารตา.

เล่มที่ ๑๐ ทีฆนิกาย มหาวรรค๒๖๐

ที่มาและฉบับอื่นของ “๓. มหาปรินิพพานสูตร”