อรรถกถาบาลี อักษรไทย
ภาษาไทย ฉบับหลวง
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
อถ ตาสํ ปวุตฺตึ ๔- ทสฺสนตฺถํ เถโร สนฺตาวุโสติ อาทิมาห. ตํ วุตฺตตฺถเมว. รตฺตาวเสสนฺติ พลวปจฺจูเส ปรินิพฺพุตตฺตา รตฺติยาวเสสํ จุลฺลกทฺธานํ. ธมฺมิยา กถายาติ อญฺญา ปาฏิเยกฺกา ธมฺมกถา นาม นตฺถิ, "อาวุโส สเทวเก นาม โลเก อปฏิปุคฺคลสฺส สตฺถุโน อยํ มจฺจุราชา น ลชฺชติ, กิมงฺคํ ปน
ภาษาไทย ฉบับหลวง
[๑๔๖] เมื่อพระผู้มีพระภาคเสด็จปรินิพพานแล้ว พร้อมกับการเสด็จ ปรินิพพาน ท้าว สหัมบดีพรหมได้กล่าวคาถานี้ ความว่า สัตว์ทั้งหลายทั้งปวง จักต้องทอดทิ้งร่างกายไว้ในโลก แต่พระตถาคตผู้เป็น ศาสดาเช่นนั้น หาบุคคลจะเปรียบเทียบมิได้ในโลก เป็นพระสัมพุทธเจ้า ทรงมีพระกำลัง ยังเสด็จปรินิพพาน ฯ
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
@อายสฺมา อนุรุทฺโธ เทวตา มนสิกโรตีติ, อิ. กถํ ภูตา ปน ภนฺเต อายสฺมา อนุรุทฺโธ
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
@สลฺลกฺเขตีติ ๔ ฉ.ม. ปวตฺตึ เอวมุปริปิ โลกิยมหาชนสฺส ลชฺชิสฺสตี"ติ เอวรูปาย ปน มรณปฏิสํยุตฺตาย กถาย วีตินาเมสุํ. เตสญฺหิ ตํ กถํ กเถนฺตานํ มุหุตฺเตเนว อรุณํ อุคฺคจฺฉิ.