อรรถกถาบาลี อักษรไทย
ภาษาไทย ฉบับหลวง
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
ตสฺสตฺโถ:- โย ตํ หึสติ, ตํ วาเรมิ, เกวลํ ตุเมฺห "อสุโก"ติ อาจิกฺขถ, อหเมตฺถ กตฺตพฺพํ ชานิสฺสามีติ. ภูมิเสนาปติ อหนฺติ อถวา อหํ ปฐวิยา สามิ, สฺวาหํ อิมํ รชฺชํ ตุเมฺหเยว ปฏิจฺฉาเปสฺสามิ. ตฺวํ ปิตา อหํ ปุตฺโตติ ตฺวํ ปิติฏฺฐาเน ฐสฺสสิ, อหํ ปุตฺตฏฺฐาเน. โส ตฺวํ มม มนํ หริตฺวา อตฺตโนเยว ๑- มา โน โควินฺท ๑- ปาชหีติ, ๒- ยถา อิจฺฉสิ, ตถา ปวตฺตย ๓- อหํ ปน ตว มนํเยว อนุวตฺตนฺโต ตยา ทินฺนํ ปิณฺฑํ ปริภุญฺชนฺโต ตํ อสิจมฺมหตฺโถ วา อุปฏฺฐหิสฺสามิ, รถํ วา เต ปาเชสฺสามิ. "มา โน โควินฺท ปาชหี"ติปิ ๔- ปาโฐ. ตสฺสตฺโถ:- ตฺวํ ปิติฏฺฐาเน ติฏฺฐ, อหํ ปุตฺตฏฺฐาเน ฐสฺสามิ. มา โน ตฺวํ โภ โควินฺท ปาชหิ มา ปริจฺจชีติ. อถ มหาปุริโส ยํ ราชา จินฺเตสิ, ตสฺส อตฺตนิ อภาวํ ทสฺเสนฺโต
ภาษาไทย ฉบับหลวง
[๒๒๙] ม. ข้าแต่พรหม ในสัตว์ทั้งหลาย คนเหล่าไหนมีกลิ่น ร้าย ข้าพเจ้าไม่ทราบคนกลิ่นร้ายเหล่านี้ ท่านนักปราชญ์ ขอจงบอก ณ ที่นี้เถิด หมู่สัตว์อันอะไรร้อยแล้ว ย่อม เหม็นเน่าคลุ้งไปต้องไปอบาย มีพรหมโลก อันปิดแล้ว ฯ ส. ความโกรธ การพูดเท็จ การโกง ความประทุษร้ายมิตร ความเป็นคน ตระหนี่ ความเย่อหยิ่ง ความริษยา ความมักได้ ความลังเล การเบียดเบียน ผู้อื่น ความโลภ ความ คิด ประทุษร้าย ความเมา และความหลง สัตว์ผู้ประกอบ ในกิเลสเหล่านี้ จัดว่าไม่หมดกลิ่นร้ายต้องไปอบาย มี พรหมโลก อันปิดแล้ว ฯ
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
"น มตฺถิ อูนํ กาเมหิ, หึสิตา ๕- เม น วิชฺชติ.
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
อมนุสฺสวโจ สุตฺวา, ตสฺมาหํ น คเห รเม"ติ อาห.
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
ตตฺถ น มตฺถีติ น เม อตฺถิ. คเหติ เคเห.