อรรถกถาบาลี อักษรไทย

เถโร กิร เอตฺถ นิยติปุพฺเพกตกมฺมอิสฺสรนิมฺมานวาทวเสน ตํ ตํ พหุํ วตฺวา อวสาเน เอวํ พฺยากริ "มหาปุริโส ปฐวิยา คโต, มหาชนสฺส

ภาษาไทย ฉบับหลวง

[๒๖] ดูกรภิกษุทั้งหลาย ธรรมดามีอยู่ดังนี้ พระโพธิสัตว์ผู้ประสูติแล้ว ได้ครู่หนึ่ง ประทับยืนด้วยพระบาททั้งสองอันสม่ำเสมอ ผินพระพักตร์ทางด้าน ทิศอุดร เสด็จดำเนินไปเจ็ดก้าว และเมื่อฝูงเทพดากั้นเสวตฉัตรตามเสด็จอยู่ทรงเหลียวแลดูทั่วทุกทิศ เปล่งวาจาว่าอันองอาจว่า เราเป็นยอดของโลก เราเป็นใหญ่แห่งโลก เราเป็นผู้ประเสริฐแห่งโลก ความเกิดของเรานี้เป็น ครั้งที่สุด บัดนี้ความเกิดอีกมิได้ มี ดังนี้ ข้อนี้เป็นธรรมดาในเรื่องนี้ ฯ

อรรถกถาบาลี อักษรไทย

อรรถกถาบาลี อักษรไทย

@๒-๒ ฉ.ม. "นทีสุ ฯเปฯ ปุพฺพนิมิตฺตนฺ"ติ น ทิสฺสติ. ๓ ฉ.ม....อุตุสุขตา.

อรรถกถาบาลี อักษรไทย

@๔ ฉ.ม....สุขปฺปตฺติยา. ๕ ฉ.ม. อริยทฺธชมาลมาลิตาย, อิ. อริยทฺธชมาลามาลิตาย. ปน อากาเสน คจฺฉนฺโต วิย อโหสิ. ทิสฺสมาโน คโต, มหาชนสฺส ปน อทิสฺสมาโน วิย อโหสิ. อเจลโก คโต, มหาชนสฺส ปน อลงฺกตปฏิยตฺโต วิย อุปฏฺฐาสิ. ทหโรว คโต, มหาชนสฺส ปน โสฬสวสฺสุทฺเทสิโก วิย อโหสิ. ปจฺฉา ปน พาลทารโกว อโหสิ, น ตาทิโส"ติ. ปริสา จสฺส "พุทฺเธน วิย หุตฺวา สุนฺทโร ๑- เถเรน ปโญฺห กถิโต"ติ อตฺตมนา อโหสิ. โลกนฺตริกวาโร วุตฺตนโยเอว.

เล่มที่ ๑๐ ทีฆนิกาย มหาวรรค๕๘

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑. มหาปทานสูตร”