อรรถกถาบาลี อักษรไทย
ภาษาไทย ฉบับหลวง
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
ปฐมภาณวารวณฺณนา นิฏฺฐิตา.
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
ชิณฺณปุริสวณฺณนา
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
[๔๓] ทุติยภาณวาเร โคปานสิวงฺกนฺติ โคปานสิ วิย วงฺกํ. ภคฺคนฺติ ๖- ขนฺเธ, กฏิยํ, ชชานูสูติ ตีสุ ฐาเนสุ ภคฺควงฺกํ. ๗- ทณฺฑปรายนนฺติ ทณฺฑคติกํ ทณฺฑปฏิสรณํ. อาตุรนฺติ ชราตุรํ. คตโยพฺพนฺติ อติกฺกนฺตโยพฺพนํ ปจฺฉิมวเย ฐิตํ ทิสฺวาติ อฑฺฒโยชนปฺปมาเณน พลกาเยน ปริวุโต สุสํวิหิตารกฺโขปิ คจฺฉนฺโต ยทา รโถ ปุรโต โหติ, ปจฺฉโต ๘- พลกาโย, ตาทิเส โอกาเส
ภาษาไทย ฉบับหลวง
[๔๓] ดูกรภิกษุทั้งหลาย เมื่อพระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า พระนามว่า วิปัสสี พิจารณาเห็นดังนี้ พระทัยก็น้อมไปเพื่อความขวนขวายน้อย มิได้น้อมไปเพื่อจะทรง แสดงธรรม ฯ
อรรถกถาบาลี อักษรไทย