ยาว คมฺภีโรติ เอตฺถ ยาวสทฺโท ปมาณาติกฺกเม, อติกฺกมฺม ปมาณํ คมฺภีโร, อติคมฺภีโรติ อตฺโถ. คมฺภีราวภาโสติ คมฺภีโรว หุตฺวา อวภาสติ,

ภควา ตสฺส วจนํ สุตฺวา "อานนฺโท ภวคฺคคฺคหณาย หตฺถํ ปสาเรนฺโต วิย, สิเนรุํ ภินฺทิตฺวา ๓- มิญฺชํ นีหริตุํ วายมมาโน วิย, วินา นาวาย มหาสมุทฺทํ ตริตุกาโม วิย, ปฐวึ ปริวตฺเตตฺวา ปฐโวชํ คเหตุํ วายมมาโน วิย จ พุทฺธวิสยํ ปญฺหํ อตฺตโน อุตฺตานนฺติ วทติ, หนฺทสฺส คมฺภีรภาวํ อาจิกฺขามี"ติ ๔- จินฺเตตฺวา มา เหวนฺติ อาทิมาห.

ตตฺถ มา เหวนฺติ หกาโร นิปาตมตฺตํ, เอวํ มา ภณีติ อตฺโถ. มา เหวนฺติ จ อิทํ วจนํ ภควา อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ อุสฺสาเทนฺโตปิ ๕- ภณติ อปสาเทนฺโตปิ.

เล่มที่ ๑๐ ทีฆนิกาย มหาวรรค๑๓๖

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. มหานิทานสูตร”