ภควา อาวชฺเชนฺโต เตสํ อนภิรติภาวํ ๓- ญตฺวา "อิเม ภิกฺขู มาทิเสน พุทฺเธน สทฺธึ เอกโต วสนฺตา อุกฺกณฺฐนฺติ, หนฺท เนสํ กุณาลทหสฺส วณฺณํ กเถตฺวา ตตฺถ เนตฺวา อนภิรตึ วิโนเทมี"ติ ๔- กุณาลทหสฺส วณฺณํ กเถสิ. เต ตํ ทฏฺฐุกามา อเหสุํ. ทฏฺฐุกามตฺถ ภิกฺขเว กุณาลทหนฺติ. อาม ภควาติ. ยทิ เอวํ เอถ คจฺฉามาติ. อิทฺธิมนฺตานํ ภควา คมนฏฺฐานํ มยํ กถํ คมิสฺสามาติ. ตุเมฺห ตํ ๕- คนฺตุกามา โหถ, อหํ มมานุภาเวน คเหตฺวา คมิสฺสามีติ. สาธุ ภนฺเตติ.

อถ ภควา ปญฺจ ภิกฺขุสตานิ คเหตฺวา อากาเส อุปฺปติตฺวา กุณาลทเห ปติฏฺฐาย เต ภิกฺขู อาห "ภิกฺขเว อิมสฺมึ กุณาลทเห เยสํ มจฺฉานํ นามํ น ชานาถ, มํ ๖- ปุจฺฉถา"ติ. เต ปุจฺฉึสุ, ภควา ปุจฺฉิตํ ปุจฺฉิตํ กเถสิ. น เกวลํ จ มจฺฉานํเยว, ตสฺมึ วนสณฺเฑ รุกฺขานํปิ ปพฺพตปาเท ทฺวิปทจตุปฺปทสกุณานํปิ นามานิ ปุจฺฉาเปตฺวา กเถสิ.

อถ ทฺวีหิ สกุเณหิ มุขตุณฺฑเกน ฑํสิตฺวา คหิตทณฺฑเก นิสินฺโน กุณาโล สกุณราชา ปุรโต ปจฺฉโต อุโภสุ ปสฺเสสุ สกุณสงฺฆปริวุโต อาคจฺฉติ. ภิกฺขู ตํ ทิสฺวา "เอส ภนฺเต อิเมสํ สกุณานํ ราชา ภวิสฺสติ, ปริวารา เอเต เอตสฺสาติ มญฺญามา"ติ. เอวเมตํ ๗- ภิกฺขเว อยํปิ มม วํโส มม ปเวณีติ. อิทานิ ตาว มยํ ภนฺเต เอเต สกุเณ ปสฺสาม. ยํ ปน ภควา "อยํปิ มม วํโส มม ปเวณี"ติ อาห, ตํ โสตุกามมฺหาติ. โสตุกามตฺถ ภิกฺขเวติ. อาม ภควาติ. เตนหิ สุณาถาติ ตีหิ คาถาสเตหิ มณฺเฑตฺวา กุณาลชาตกํ ๘- กเถนฺโต อนภิรตึ วิโนเทสิ. เทสนาปริโยสาเน สพฺเพปิ โสตาปตฺติผเล ปติฏฺฐหึสุ,

เล่มที่ ๑๐ ทีฆนิกาย มหาวรรค๔๖๘

ที่มาและฉบับอื่นของ “๗. มหาสมัยสูตร”