[101] Rūpataṇhāti rūpārammaṇe taṇhā. Esa nayo saddataṇhādīsu. Sā panesā taṇhā upādānassa sahajātakoṭiyāpi upanissayakoṭiyāpi paccayo hoti.

[102] Esa paccayo taṇhāya, yadidaṃ vedanāti ettha vipākavedanā taṇhāya upanissayakoṭiyā paccayo hoti, aññā aññathāpīti.

[103] Ettāvatā pana bhagavā vaṭṭamūlabhūtaṃ purimataṇhaṃ dassetvā idāni desanaṃ, piṭṭhiyaṃ paharitvā kesesu vā gahetvā viravantaṃ viravantaṃ maggato okkamento viya navahi padehi samudācārataṇhaṃ dassento "iti kho panetaṃ ānanda vedanaṃ paṭicca taṇhā"ti ādimāha.

Tattha taṇhāti dve taṇhā esanātaṇhā ca, esitataṇhā ca. Yāya taṇhāya ajapathasaṅkupathādīni paṭipajjitvā bhoge esati gavesati, ayaṃ esanātaṇhā nāma. Yā tesupi esitesu gavesitesu paṭiladdhesu taṇhā, ayaṃ esitataṇhā nāma. Tadubhayaṃpi samudācāratañhāyaeva adhivacanaṃ. Tasmā duvidhā cesā vedanaṃ paṭicca taṇhā nāma. Pariyesanāti rūpādiārammaṇapariyesanā, sā hi taṇhāya sati hoti. Lābhoti rūpādiārammaṇapaṭilābho, so hi pariyesanāya sati hoti.

เล่มที่ ๑๐ ทีฆนิกาย มหาวรรค๑๕๘

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. มหานิทานสูตร”