Devatā kira "imaṃ suttaṃ suṇissāmā"ti ohitasotā suṇanti. Desanāpariyosāne panassa koṭisatasahassadevatā arahattaṃ pattā, sotāpannādīnaṃ gaṇanā natthi. Devatānañcassa piyamanāpabhāvena idaṃ vatthu:-

koṭipabbatavihāre kira nāgaleṇadvāre nāgarukkhe ekā devadhītā vasati. Eko daharo antoleṇe imaṃ suttaṃ sajjhāyati. Devadhītā sutvā suttapariyosāne mahāsaddena sādhukāraṃ adāsi. Ko esoti. Ahaṃ bhante devadhītāti. Kasmā sādhukāraṃ adāsīti. Bhante dasabalena mahāvane nisīditvā kathitadivase imaṃ suttaṃ sutvā ajja assosiṃ, bhagavatā kathitato ekakkharaṃpi ahāpetvā sugahito ayaṃ dhammo tumhehīti. Dasabalassa kathayato sutaṃ tayāti. Āma bhanteti mahā kira devatāsannipāto ahosi, tvaṃ kattha ṭhitā suṇīti.

Ahaṃ bhante mahāvanavāsinī devatā, mahesakkhāsu pana devatāsu āgacchantīsu jambūdīpe okāsaṃ nālatthaṃ, atha imaṃ tāmbapaṇṇīdīpaṃ āgantvā jambukolapaṭṭane ṭhatvā sotuṃ āraddhāmhi, tatrāpi mahesakkhāsu devatāsu āgacchantīsu anupubbena paṭikkamamānā rohaṇajanapade mahāgāmassa piṭṭhibhāgato samudde galappamāṇaṃ udakaṃ pavisitvā tattha ṭhitā assosinti. Tuyhaṃ ṭhitaṭṭhānato

เล่มที่ ๑๐ ทีฆนิกาย มหาวรรค๕๐๓

ที่มาและฉบับอื่นของ “๗. มหาสมัยสูตร”