บทว่า โอตารํ ได้แก่ ร่องรอย คือช่องทางเปิด.

ก็ความนี้ บัณฑิตพึงแสดงด้วยเรื่องเหยี่ยวนกเขาซึ่งโฉบเฉี่ยวเอานกมูลไถตัวบินออกจากที่ (หลืบ) ก้อนดิน โผจับอยู่บนเสาระเนียด (เสาค่าย) กำลังผึ่งแดดอ่อนไป.

สมจริงดังคำที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า

ภิกษุทั้งหลาย เรื่องเคยมีมาแล้ว เหยี่ยวนกเขาเข้าโฉบเฉี่ยวเอานกมูลไถโดยฉับพลันเอาไป.