สองบทว่า ธมฺมํ ครุกโรนฺโต คือ กระทำธรรมนั้นให้เลิศลอย ด้วยการเข้าถึงความเคารพในธรรมนั้น.

บทว่า ธมฺมํ มาเนนฺโต คือ กระทำธรรมนั้นเท่านั้นให้เป็นที่รัก และให้ควรแก่การยกย่องอยู่.

บทว่า ธมฺมํ ปูเชนฺโต คืออ้างอิงธรรมนั้นแล้ว กระทำการบูชาต่อธรรมนั้นด้วยการบูชาด้วยวัตถุมีของหอมและดอกไม้เป็นต้น.

บทว่า ธมฺมํ อปจายมาโน ความว่า กระทำการประพฤติอ่อนน้อมต่อธรรมนั้นนั่นเอง ด้วยสามีจิกรรมมีการประนมมือเป็นต้น.