ปัญญาเรียกว่ามนต์ ในบทว่า มนฺตสฺสาชีวิโน. อำมาตย์ผู้ใหญ่เหล่าใดกระทำปัญญานั้นให้เป็นเครื่องอาศัยเป็นอยู่ อำมาตย์ผู้ใหญ่เหล่านั้นชื่อว่าบัณฑิต. คำว่า มนฺตสฺสาชิวิโน นั้นเป็นชื่อแห่งมหาอำมาตย์เหล่านั้น. อายุวณฺณาทิปริหานิกถาวณฺณนา

บทว่า โน จ โข อธนานํ ความว่า แก่มนุษย์ผู้ไร้ทรัพย์ คือผู้ยากจน เพราะตนมีความโลภรุนแรง.

บทว่า ธเน นานุปฺปทิยมาเน ความว่า อันเขาไม่มอบทรัพย์ให้. อีกอย่างหนึ่ง บาลีก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน.

บทว่า ทาลิทฺทิยํ แปลว่า ความเป็นผู้ยากจน.