บทว่า จาริตฺตํ ได้แก่ ความประพฤติผิด.

บทว่า อภิชฺฌาพฺยาปาทา ได้แก่ อภิชฌาและพยาบาท.

บทว่า มิจฺฉาทิฏฺฐิ ได้แก่ ทิฏฐิที่เป็นข้าศึกมีอันตคาหิกทิฏฐิ มีอาทิว่า “ทานที่บุคคลให้แล้วไม่มีผล” ดังนี้.

บทว่า อธมฺมราโค ได้แก่ ความกำหนัดในฐานะอันไม่สมควรเป็นต้นว่า มารดา ๑ น้าหญิง ๑ บิดา ๑ อาหญิง ๑ ป้า ๑.