บทว่า ครูนํ ทารา ได้แก่ ภรรยาของญาติมีอาและลุงเป็นต้น.

บทว่า สมฺเภทํ ความว่า ภาวะที่เจือปน หรือว่าการทำลายประเพณี.

บทว่า ติพฺโพ อาฆาโต ปจฺจุปฏฺฐิโต ภวิสฺสติ ความว่า ความโกรธที่รุนแรงจักเกิดขึ้นเฉพาะโดยที่เกิดขึ้นบ่อยๆ. สองบทหลัง ก็เป็นไวพจน์ของความโกรธนั้นทั้งนั้น.

จริงอยู่ ความโกรธย่อมทำจิตให้ผูกอาฆาต เหตุนั้นจึงชื่อว่า อาฆาต. ความโกรธย่อมทำประโยชน์เกื้อกูลและความสุขของตนและบุคคลอื่นให้เสียหาย เหตุนั้นจึงชื่อว่าพยาบาท จะกล่าวว่า ความประทุษร้ายแห่งใจก็ได้ เพราะประทุษร้ายใจ.