บทว่า ไม่มีใครกำจัดได้ ความว่า เป็นผู้อันใครๆ ไม่สามารถกำจัด คือให้เคลื่อนจากคุณธรรมหรือฐานะได้. การไม่พูดถ้อยคำเพ้อเจ้อ ชื่อว่ากรรมในที่นี้. ผู้ใดกล่าวคำเช่นนั้น ชนจงรู้ความที่เขาเหล่านั้นคางสั่น แล้วพูดคำเพ้อเจ้อด้วยเหตุนี้ ดังนั้น ผู้นั้นย่อมเป็นผู้มีคางเข้าไปแล้วในภายใน หรือมีคางคด หรือมีคางเหมือนเงื้อมเขา แต่พระตถาคตย่อมไม่ตรัสอย่างนั้น. โลกพร้อมด้วยเทวโลกจงรู้ความที่พระตถาคตนั้นไม่สั่นคางแล้วๆ เล่าๆ แล้วตรัสคำเพ้อเจ้อด้วยเหตุนี้ ดังนั้นพระลักษณะคือมีพระหนุดุจคางสีหะ ย่อมเกิดขึ้น ชื่อว่าคล้ายกรรม. พระลักษณะนี้แหละ ชื่อว่าลักษณะ. ความเป็นผู้อันใครกำจัดไม่ได้ ชื่อว่าอานิสงส์.

บทว่า มีคลองพระวาจาไม่เหลวไหล คือ มีคลองพระวาจาของสัตว์ผู้จะได้ตรัสรู้ก่อน ดุจของสัตว์ผู้มีวาจาไม่เหลวไหล.

บทว่า ทฺวีทุคฺคมวรตรหนุตฺตมลตฺถ ความว่า ชื่อว่า ทฺวิทุคฺคม เพราะไป ๔ เท้า. อธิบายว่า ได้ความที่สีหะประเสริฐกว่าสัตว์ ๔ เท้า.

คำว่า มนุชาธิปติ ได้แก่ เป็นใหญ่ในหมู่มนุษย์. คำว่า ตถตฺโต คือ สภาพที่เป็นจริง. สมทนฺตสุสุกฺกทาฐตาลกฺขณวณฺณนา