@๔ ฉ.ม. นามาติ น ทิสฺสติ ๕ ฉ.ม., อิ. ภิกฺขุสํฆํ เถโร ตํ คเหตฺวา ภควโต สนฺติกํ อคมาสิ. ภควา "กุโต อานนฺท ลทฺธนฺ"ติ อาห. เอเกน ภนฺเต พฺราหฺมเณน ทินฺนํ, อิทํ ปนาหํ อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ทาตุกาโมติ. เทหิ อานนฺทาติ. จาริกํ ปกฺกนฺโต ภนฺเตติ. อาคตกาเล เทหีติ, สิกฺขาปทํ ภนฺเต ปญฺญตฺตนฺติ. กทา ปน สาริปุตฺโต อาคมิสฺสตีติ. ทสาหมตฺเตน ภนฺเตติ. "อนุชานามิ อานนฺท ทสาหปรมํ อติเรกจีวรํ นิกฺขิปิตุนฺ"ติ สิกฺขาปทํ ปญฺญเปสึ. ๑-

สาริปุตฺตตฺเถโรปิ ตเถว ยํ กิญฺจิ มนาปํ ลภติ, ตํ อานนฺทตฺเถรสฺส เทติ. โส อิมํปิ อตฺตโน กนิฏฺฐภาติกํ เถรสฺเสว สทฺธิวิหาริกํ อทาสิ. เตน วุตฺตํ "เยนสฺส อุปชฺฌาโย อายสฺมา อานนฺโท เตนุปสงฺกมี"ติ. เอวํ กิรสฺส อโหสิ "อุปชฺฌโย เม มหาปญฺโญ, โส อิมํ กถํ สตฺถุ อาโรเจสฺสติ, อถ สตฺถา ตทนุรูปํ ธมฺมํ เทเสสฺสตี"ติ. กถาปาภตนฺติ กถาย มูลํ. มูลญฺหิ "ปาภตนฺ"ติ วุจฺจติ. ยถาห:-

อปฺปเกนาปิ เมธาวี ปาภเตน วิจกฺขโณ

เล่มที่ ๑๑ ทีฆนิกาย ปาฏิกวรรค๑๔๓

ที่มาและฉบับอื่นของ “๖. ปาสาทิกสูตร”