[212] Atthūpasahitanti idhalokaparalokatthanissitaṃ. Dhammūpasañhitanti dasakusalakammapathanissitaṃ. Bahujanaṃ nidassesīti bahujanassa nidassanakathaṃ kathesi. Pāṇīnanti sattānaṃ. "aggo"tiādīni sabbāni aññamaññavevacanāni. Idha kammaṃ nāma dīgharattaṃ bhāsitā uddhaṅgamanīyā atthūpasañhitā vācā. Kammasarikkhakaṃ nāma yo evarūpaṃ uggatavācaṃ na bhāsati, so iminā kāraṇena uggatavācāya abhāsamānaṃ jano jānātūti adhosaṅkhapādo ca hoti adhonatalomo ca. Tathāgatassa pana dīgharattaṃ evarūpāya uggatavācāya bhāsitabhāvaṃ sadevako loko iminā kāraṇena jānātūti ussaṅkhapādalakkhaṇañca uddhaggalomalakkhaṇañca nibbattati. Lakkhaṇaṃ nāma idameva lakkhaṇadvayaṃ. Uttamabhāvo ānisaṃso.

[213] Erayanti bhaṇanto. Bahujanaṃ nidaṃsayīti bahujanassa hitaṃ dasseti. Dhammayāganti dhammadānayaññaṃ.

Ubbhamuppatitalomavā sasoti so esa uddhaggatalomavā hoti. Pādagaṇṭhirahūti pādagoppakā ahesuṃ. Sādhusaṇṭhitāti suṭṭhu saṇṭhitā.

เล่มที่ ๑๑ ทีฆนิกาย ปาฏิกวรรค๑๗๙

ที่มาและฉบับอื่นของ “๗. ลักขณสูตร”